Ο άνθρωπος από τη Μαντζουρία

Σύντομο πολιτικό σχόλιο

2012-02-12T22:16:00.000+02:00

The night of the fight, you may feel a slight sting

That's pride fucking with you. Fuck pride. Pride only hurts, it never helps.

Μάθημα εθνικής αξιοπρέπειας

2012-02-11T15:27:00.001+02:00

Μακεδονία 21/12/1963

Η τσουλήθρα του ηθικού πανικού

2012-01-10T12:41:00.001+02:00

Πριν απ' αυτό όμως να καλημερίσουμε την κυρία Χριστίνα Αντωνοπούλου, την καθηγήτρια Ψυχολογίας.

Κυρία Αντωνοπούλου, πασίγνωστη κι από την υπόθεση Άλεξ και από προηγούμενες κι από επόμενες.

Κυρία Αντωνοπούλου καλημέρα.

Αποκάλυψη τώρα

2011-11-04T18:11:00.001+02:00

HTTP/1.1 301 Moved Permanently
Location: http://www.primeminister.gov.gr/

Σοκ: Παιδιά με ασιτία οδηγούν Πόρσε Καγιέν

2011-10-24T20:56:00.000+03:00

Το κελάιδισμα του Στράτου Σαφιολέα δεν άφηνε περιθώρια παρανόησης

Πώς γίνεται η Λάρισα να έχει το ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ κατά κεφαλή αριθμό Porsche Cayen στην ΕΥΡΩΠΗ; http://ow.ly/76C4Y #antidebtocracy

Λίγο τα κεφαλαία, λίγο η εθνική ντροπή, ακολούθησα τον σύνδεσμο και βρέθηκα στο άρθρο του Ηρακλή Πολεμαρχάκη.

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται.

Η Λάρισα έχει το ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ κατα κεφαλή αριθμό Πόρσε Καγιέν όχι στην ΕΥΡΩΠΗ αλλά ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ.

Να το γράψω και συλλαβιστά, ΠΑΑ-ΓΚΟ-ΣΜΙ-ΩΣ

Ο Πολεμαρχάκης, που κάποτε συζητιόταν και για υπουργός Οικονομικών του Παπανδρέου, αναφέρει και την πηγή του.

it is the talk of the town in Stuttgart, the cradle of the German automobile industry, and, particularly, in the Porsche headquarters there

Κανονικά εδώ είναι η στιγμή που εμφανίζεται μια Πόρσε με το σκελετωμένο χέρι του ανήλικου οδηγού να τεντώνεται σε αναζήτηση τροφής, οπότε όλοι σωπαίνουμε.

Παρόμοια αλλά όχι ακριβώς ίδια πληροφόρηση με τον Πολεμαρχάκη ανακάλυψα πως έχει και μια ανταποκρίτρια του NPR

In fact, I learned just recently that Greece is the country that bought the largest number of German-made Porsche Cayenne SUVS. And in honor of that, the grateful German company presented, with great fanfare, one of its newest models here in Greece.

Είμαστε περικυκλωμένοι.

Killing QuickTime

2011-10-13T07:07:00.000+03:00

Επειδή, κατά Ζουράρη, όταν δεν έχουμε τι να γράψουμε δεν σιωπούμε. Αντιγράφουμε.

Στηβ, οι μύθοι και οι θρύλοι για τους γονείς σου (βιολογικούς, θετούς, ουατέβα) δίνουν και παίρνουν. Θα είχες την καλωσύνη να ξεκαθαρίσεις μια και καλή πως ήταν η παιδική ηλικία σου;

Τις Κυριακές, ο μπαμπάς, η μαμά και εγώ πηγαίναμε και κατασκηνώναμε σε ένα λιβάδι στην άκρη της πόλης. Παίρναμε φαγητό, μια κουβέρτα, μαγιό και μέναμε εκεί ολόκληρη την ημέρα. Μου άρεσε να μετακινούμε και κυρίως μου άρεσε να κάθομαι στα πόδια μεγαλύτερων κοριτσιών (την περίοδο που εγώ ήμουν ανάμεσα στα τρία και τα έξι).

"Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;" με ρωτούσαν οι κυρίες. "Συνταξιούχος", αποκρινόμουν. Υπήρχε λόγος για αυτή την απάντηση μου. Όταν ήμουν στο πάρκο, φτιάχνοντας κάστρα στην άμμο, έβλεπα νευρικούς άνδρες να κρατούν χαρτοφύλακες και να τρέχουν πίσω από ξεχειλισμένα τραμ. "Τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι;", ρωτούσα τη μαμά. "Πάνε στις δουλειές τους", αποκρινόταν εκείνη. Έβλεπα ακόμα κάποιον ηλικιωμένο κύριο να κάθεται ήρεμα στο παγκάκι και να απολαμβάνει τον ήλιο. "Αυτός γιατί είναι εδώ;" ρωτούσα. "Είναι συνταξιούχος". Ε, μετά από όλα αυτά η ιδιότητα του συνταξιούχου έμοιαζε αλήθεια πολύ ελκυστική.

Στηβ, πολλοί δείχνουν να παίρνουν τοις μετρητοίς τη λαϊκή σοφία ότι εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ. Οκ, τον παράδεισό σου τον ξέρουμε και κάποιοι προτιμάμε την εξορία του Αδάμ. Αλλά η κόλαση; Η δική σου προσωπική κόλαση ποια ήταν; Έλα, πες μόνο τις ευχάριστες αναμνήσεις που έχεις από τη μητέρα σου.

Δυο φορές αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει. Την πρώτη φορά ο πατέρας μου και εγώ είχαμε βγεί έξω βόλτα. Ήταν απόγευμα, οι λάμπες του γκαζιού είχαν αρχίσει να ανάβουν, κάποιο εξάρτημα όμως δεν δούλεψε καλά και η φλόγα έβγαλε έναν πένθιμο ήχο. Φοβήθηκα και πίεσα τον πατέρα μου να γυρίσουμε σπίτι. Η μητέρα μου ήταν σε μια γωνία αναίσθητη, μέσα σε ένα σύννεφο γκαζιού. Τα κατάφερε δεκατρία χρόνια αργότερα. Συχνά, με μια παράφορη οργή, ορμούσε προς το παράθυρο. Έπρεπε να βάλω όλη μου τη δύναμη για να την εμποδίσω να πηδήσει. Πολλά χρόνια μετά το θάνατο της, ενώ μάζευα τα έπιπλα για να τα πουλήσω, ανακάλυψα το λόγια της, γραμμένα με το χέρι της, στην πίσω μεριά του μεγάλου καθρέφτη και των ντουλαπιών. "Θεέ μου, βόηθα με", έλεγε, "δεν μπορώ να συνεχίσω".

Μάλιστα. Και μια τελευταία ερώτηση. Τώρα που ο κουρνιαχτός έχει αρχίσει να κατακάθεται, που έχεις χρόνο να δεις το φιλμ της ζωής σου (αχ αυτά τα κλισέ), τι λες: άξιζε τον κόπο;

Σε αυτή την ερώτηση είναι δύσκολο να απαντήσω. Πολλοί άνθρωποι -επιστήμονες, καλλιτέχνες, δικηγόροι, πολιτικοί, ιερείς- δεν κάνουν καμμία διάκριση ανάμεσα στο επάγγελμα τους και τη ζωή τους. Εαν έχουν επιτυχία, τότε αυτό το θεωρούν επιβεβαίωση της ίδιας τους της ύπαρξης. Έαν αποτύχουν στο επάγγελμα τους σκέφτονται ότι έχουν αποτύχει και σαν άνθρωποι, όση χαρά και αν έχουν δώσει στους φίλους τους, τα παιδιά τους, τις γυναίκες τους, τους εραστές τους, τα σκυλιά τους. "Ποιός είμαι εγώ", αναρωτιόνταν ο Σοπενάουερ -και απάντησε: "Είμαι το πρόσωπο που έγραψε το 'Ο Κόσμος ως Βούληση και ως Παράσταση' και έλυσε το μεγάλο πρόβλημα του είναι". Οι γονείς, τα αδέρφια, οι σύζυγοι, οι ερωμένες, τα παπαγαλάκια, ακόμη και τα πιο προσωπικά αισθήματα του συγγραφέα, τα όνειρα, οι φόβοι, οι προσδοκίες του, έχουν νόημα μόνο σε σχέση με εκείνο το οικοδόμημα, οπότε ανάλογα περιγράφονται: η γυναίκα, ε, αυτή ήξερε να μαγειρεύει, να καθαρίζει, να πλένει και να δημιουργεί την κατάλληλη ατμόσφαιρα. Οι φίλοι, ε, αυτοί καταλάβαιναν τον κακόμοιρο σε δύσκολες εποχές και τον υποστήριζαν, του δάνειζαν χρήματα και τον βοηθούσαν ολοπρόθυμοι στην γέννηση των τερατουργημάτων που δημιουργούσε -και ούτω καθεξής. Αυτή η στάση είναι πλατιά διαδεδομένη. Τη βρίσκουμε στην βάση όλων των αυτοβιογραφιών και των βιογραφιών. Τη βρίσκουμε σε πραγματικά μεγάλους στοχαστές (ο Σωκράτης, λίγες ώρες πριν από το θάνατο του, ξεφορτώνεται τη γυναίκα και τα παιδιά του για να μπορέσει να ψιλοκουβεντιάσει για βαθιά ζητήματα με τους γεμάτους λατρεία μαθητές του: Φαίδων 60a7). Αυτή η αντίδραση μου είναι ξένη, ακατανόητη και ελαφρώς τρομακτική.

Ευχαριστώ Στηβ

Εγώ ευχαριστώ, και σε όσους τυχερούς προλάβουν να διαβάσουν το ποστ πέντε λεπτά μετά τη δημοσίευση χαρίζω την αυτοβιογραφία μου με ιδιόχειρη αφιέρωση.

Είσαι υπέροχος Στηβ

Haec Est Finis Graeciae

2011-05-27T20:47:00.000+03:00

Ποιος Γιανναράς;

Είδα την Άννα κάποτε (αδύνατη και νευρική)

2011-04-29T13:48:00.000+03:00

Έθνος 3/5/1940, συνέχεια από το προηγούμενο

Μύρισε Άνοιξη

2011-04-27T07:17:00.000+03:00

Jason Bell, μέσω My Modern Metropolis

Πνευματικοί διάλογοι, για τη γλώσσα και το σεξ

2011-03-10T05:14:00.000+02:00

Το άρθρο με τον τίτλο «Φίλε, αναρχικέ» έψαχνα. Αλλά θα το βρω, που θα μου πάει!!! (τα θαυμαστικά ελάχιστη σπονδή στην Αιθεροβάμονα)

Αιθεροβάμων

Γιατί τόση υποχώρηση;;; Γιατί αυτός ο συμβιβασμός;;; Σε ποιανού το στόμα, σε κάθε εξόρμηση, έρχεται η φράση:Ορθόδοξο Χριστιανικό περιοδικό “Η Δράση μας”;;; Καταφέραμε κάτι επί της ουσίας με αυτή την αλλαγή;;; Γιατί δεν αντικαθιστούμε και το πολυτονικό τότε;;;
Κάποιες αλλαγές, είναι πραγματικά τρομαχτικές… σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι ίσως, κάποτε αλλάξουν όλα…! Λίγο- λίγο προχωρούν όλα… γιατί όχι κι εμείς…;;;

friedlich

Εγώ δε βλέπω καμία υποχώρηση, κανένα συμβιβασμό, μόνο μια διόρθωση, που μάλιστα μπορούσε (και ίσως έπρεπε) να είχε γίνει εδώ και καιρό. Επίσης εκτιμώ, πως στο στόμα των περισσότερων θα στέκεται πολύ καλύτερα το “Η Δράση μας” από το αρχαιοπρεπές “Η Δράσις μας”, αν δεν είχε εκλείψει ήδη το τελευταίο δηλαδή.
Η γενίκευση από τη διόρθωση της κατάληξης ενός ουσιαστικού στην κατάργηση του πολυτονικού μου φαίνεται υπερβολική. Άλλο η προσαρμογή στη σημερινή κλίση και τις καταλήξεις των ουσιαστικών και ρημάτων και άλλο η κατάργηση του πολυτονικού.
ΥΓ. Περισσότερο τρομακτικό βρίσκω το να μην μπορούμε να διακρίνουμε πού αξίζει να υψώνουμε τη φωνή μας.

Ωραιοζήλη

Η αλλαγή έγινε μόνο στο εξώφυλλο,στη “βιτρίνα” θα λέγαμε του περιοδικού κι αυτό γιατί είναι το πρώτο και ίσως το μόνο που βλέπουν κάποιοι συμφοιτητές μας.Το αρχαιοπρεπές “Η Δράσις μας” ίσως να τους προκαταλάμβανε αρνητικά.

Αιθεροβάμων

Γιατί δεν αρχίζουμε να φοράμε παντελόνια τότε;;; Και πιο προσβάσιμες θα είμαστε και πιο οικείες προς τους συμφοιτητές μας!!! Εξάλλου, η “βιτρίνα” θα αλλάξει… το περιεχόμενο θα μείνει το ίδιο!!!

Γεώργιος Φ. Κ.

Και σε τι υστερεί δηλαδή μια Χριστιανή που φοράει παντελόνια από μία άλλη που δε φοράει; Είναι μέτρο σύγκρισης αυτό;

Όποιου του μέλλει να πνιγεί

2011-03-01T02:15:00.000+02:00

Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται

2011-02-10T00:19:00.000+02:00

Κύριε μάρτυς, το 1953 ή 1954, όταν εγένετο η πρώτη προσφυγή της Ελλάδος εις τα Ηνωμένα Έθνη, σε μια μικρή εφημερίδα που εξεδίδετο τότε, τα «Αστυνομικά Νέα», είχε γραφή ένα άρθρο εναντίον του Μακαρίου. Κατηγορούσε τότε ο αρθρογράφος τον αρχιεπίσκοπον ότι αντί να πάρη τον «επισκοπικόν σάκκον», «περιεφέρετο εις τας πρωτευούσας των μεγάλων χωρών» κλπ. Αποτέλεσμα του άρθρου εκείνου ήτο, μεταξύ των άλλων, δι' ενεργειών Ιωάννου Πανοπούλου, του στρατηγού Μπενηψάλτη και του υποφαινομένου, να αποταχθή ο τότε αρχηγός της αστυνομίας Άγγελος Έβερτ. Διότι εκ μόνου του γεγονότος ότι το άρθρον ανέφερε περί «σάκκου» και όχι περί «ράβδου» ποιμαντορικής, συνήγετο το συμπέρασμα ότι ο αρθρογράφος ήτο ξενοκίνητος, καθ' όσον, όπως είναι γνωστόν, τοιαύτην έκφρασιν δια τους επισκόπους μας δεν χρησιμοποιούμεν ημείς οι ορθόδοξοι, αλλά οι προτεστάνται.Και ο Έβερτ κατήγετο από προτεσταντικήν οικογένειαν... Τα λέγω όλα αυτά για να επιστήσω την προσοχήν σας εις το ότι, όπως και στην συγκεκριμένη εκείνη περίπτωσι, έτσι και τώρα και ένα ασήμαντον γεγονός θα ήτο δυνατόν να οδηγήση εις την συναγωγήν άκρως σημαντικών συμπερασμάτων.

Μακεδονία 20/12/1966, σελίδα 9, 7η στήλη, Δίκη ΑΣΠΙΔΑ

Ετοιμάστε τα σερβίτσια, το δείπνο προβλέπεται μακρύ

2011-02-08T19:33:00.000+02:00

Εδώ είναι λοιπόν, που προσδιορίζουμε τον κυριότερο εχθρό μας. Στην ακροδεξιά, στην πολιτική εκείνη τάση που μας έχει ως ζωτικό χώρο τον ''Εθνικό χώρο''. Τους εθνικόφρονες αστούς, τους πατριδοκάπηλους βιβλιοπώληδες, τους τηλεοπτικούς αστέρες, τους '' πατριώτες'' Ιεράρχες, τους ''δικούς μας'' αστυνομικούς, τους μαϊντανούς του star system, τους θρασύδειλους μασόνους, τους φετιχιστές ρατσιστές με ανώτερα σπέρματα, τους ιδεολόγους της εξωγήινης καταγωγής μας, τους σκυλάδες και τους μπουζουκόβιους της αριστοκρατίας, τους αριστεροδεξιούς ορθόδοξους Ελληναράδες του καναπέ και τους ηλίθιους που περιμένουν η ζωή τους να αλλάξει αν επέμβουν οι Ρώσοι στην Πόλη!

Ποιος τα γράφει αυτά; Αν έλειπαν οι "δικοί μας" αστυνομικοί και οι θρασύδειλοι μασόνοι, μάλλον κάποια οργισμένη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως όχι. Τα γράφει ο σάπιος ανθός του νεοναζιστικού χώρου.

Επανάσταση

2011-01-29T11:54:00.001+02:00

The roof is on fire

2011-01-29T08:54:00.001+02:00

Find me one person in #Egypt who has not wanted to burn that building down. RT @sarahraslan: BBC reports that Mogama is on fire.

If it's true the Mogama is now on fire, then these protests are a victory for #Egypt, anyone who has ever lived in Cairo, & the human race.

The Mogamma

Ουκ επ' άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος

2011-01-23T08:09:00.000+02:00

Σύμφωνα με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Εστιατορικών και Συναφών Επαγγελμάτων ο χώρος αριθμεί 121.000 επιχειρήσεις. Καταλαβαίνω πως δεν είναι αναγκαστικά όλες ευθέως ανταγωνιστικές μεταξύ τους αλλά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλες απευθύνονται στο στόμα του πελάτη. Είτε μιλάμε για το σουβλατζίδικο της γειτονιάς, είτε για το σικ χορτοφαγικό εστιατόριο «Ο Βάαλ»

Είναι δυνατόν με μία επιχείρηση ανά 91 κατοίκους, κατά μέσο όρο, να μη βλέπουν τον ελέφαντα στο δωμάτιο;

Εκτός κι αν δεν τους αφήνει το ντουμάνι να δουν

Τριμηνιαίοι ισολογισμοί ΠΑΣΟΚ

2011-01-17T11:53:00.001+02:00

Στις 12 Ιανουαρίου έστειλα στη διεύθυνση gendirector@pasok.gr την εξής επιστολή

Κύριε Σπυρόπουλε

Τον Μάιο του 2010 με δύο ηλεκτρονικές επιστολές σας ζήτησα να μου υποδείξετε που έχουν αναρτηθεί στον ιστοτόπο του ΠΑΣΟΚ οι τριμηνιαίοι ισολογισμοί των κεντρικών γραφείων και των νομαρχιακών επιτροπών.

Απάντηση δεν έλαβα και οι μέχρι σήμερα αναζητήσεις μου δεν είχαν αποτέλεσμα.

Θα ήθελα να με πληροφορήσετε αν υπάρχουν κάπου στο pasok.gr οι τριμηνιαίοι ισολογισμοί ελεύθερα προσβάσιμοι.

Αν όχι, έχει εκδοθεί κάποια ανακοίνωση που εξηγεί για ποιο λόγο δεν έχει τηρηθεί η δέσμευση;

Ευχαριστώ

Π(άντα) Α(ισιόδοξος)

Απάντηση δεν έλαβα. Σκεπτόμενος ότι το κόμμα μπορεί να πλέον να θεωρεί ξεπερασμένο το μέιλ κατέφυγα και στο twitter. Τζίφος.

Αν νομίζετε πως έχει κάποια αξία να μάθουμε την τύχη των περίφημων τριμηνιαίων ισολογισμών του ΠΑΣΟΚ επικοινωνείστε με το κόμμα με κάποια μέθοδο που αποδεδειγμένα δουλεύει αμφίδρομα ή ζμπρώχτε το #pasokbalancesheet ή ότι άλλο σας φαίνεται ότι μπορεί να έχει αποτέλεσμα.

Αρχές Φεβρουαρίου λέω να δοκιμάσω το μέιλ του ΓΑΠ.

Περισσότερος Λη Φενγκ

2011-01-05T21:21:00.000+02:00

The Good Soldier Lei Feng

Μακεδονία 9/6/1963

The Manchurian of the Year

2010-12-31T17:18:00.000+02:00

(Ποιος Γκιόλιας; Στον ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ αναφέρομαι)

Όπου Ντιντής και θύμα

2010-12-30T22:40:00.000+02:00

1931

Τα ρούχα της καμαριέρας τα άφησαν στη γκαρσονιέρα του Ντιντή

-Ύστερα από το χορό θα γυρίσωμε εδώ μια στιγμούλα, θα βγάλη η Ζιζή το ωραίο της φόρεμα και θα βάλη τα καθημερινά της.

-Ναι, τη φέρνομε μαζί οι δυο μας, είπε η Εύα. Αλλά μια περίεργη λάμψι φώτισε τα μάτια της.

Είχε το τρελλοκόριτσο σκηνοθετήση όλη τη σκηνή.

Και μέσα της, με ένα κρυφό σαδισμό φαντάζουνταν το Ντιντή να φέρνη μόνος του, τη Ζιζή, στη γκαρσονιέρα και να την βοηθή ν' αλλάξη το φόρεμά της. «Μα ούτε ο άγιος Αντώνιος δεν θα μπορούσε ν' αντισταθή σε τέτοιο πειρασμό», μονολογούσε.

1945

-Τώρα με πιστεύεις; ρώτησε εκείνη το Ντιντή και χάιδεψε ελαφρά τον ώμο του. Α, Ντιντή, δεν είναι σωστό αυτό που κάνεις να μην έχεις απόλυτη πεποίθησι, απόλυτη εμπιστοσύνη στη γυναικούλα σου.

Είχε καιρό να τον κυττάξη τόσο τρυφερά. Ο Ντιντής χαμογέλασε με αυταρέσκεια ενώ πετούσαν μακρυά οι φόβοι και οι υποψίες του.

1951

Ντιντήδες, Οι Μοντέρνοι

1954

Επίσης, απάνω στο ίδιο ζήτημα της προικός, και ο Σωτήριος Προβιδάς, υδραυλικός, διατυπώνει το παράπονο γιατί οι γυναίκες προτιμούν για άντρες τους «αρωματισμένους ντιντήδες» - όπως γράφει - αντί για τίμιους εργατικούς... Ο επιστολογράφος δεν έχει εντελώς άδικο. Οι γυναίκες - οι πιο πολλές δηλαδή - θαμπώνονται πιο συχνά από άντρες που καταφέρνουν να στίλβουν με εξωτερικά προσόντα και με πραγματικά προτερήματα. Αξίζει να διαπαιδαγωγηθούν κατάλληλα για να μπορούν να διακρίνουν κάτω από την αντρική επιφάνεια την πραγματική αξία...

«έχω μεταμεληθή δι' αυτόν τον γάμον»

2010-12-23T22:45:00.001+02:00

«μου σκλάβωσες την ζώην»

Αν δεν κατέληγε με αυτό το "ανυπόφορε" αλλά κάτι λίγο kinky, νομίζω η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας θα ήταν αρκετά διαφορετική.

Μακεδονία 4/1/1975

Road Trip (circa 1965)

2010-12-21T18:36:00.000+02:00

Η παρουσία των έξω των Αθηνών, εις εν ιδιωτικόν αυτοκίνητον, λόγω της ηλικίας των θα προεκάλει ασφαλώς την επέμβασιν της αστυνομίας ή της χωροφυλακής

Προσοχή στις απομιμήσεις (προς αποφυγήν πλάνης του κοινού)

2010-12-18T16:31:00.000+02:00

Κριτική τέχνης

2010-12-09T06:25:00.000+02:00

Με την όπεράν του «Κάρμεν» καθίσταται σαφές ότι η προσπάθειά του αποβλέπει εις το να παρασύρη το ακροατήριόν του εις την λατρείαν του σεξ και του ιντιβιζουαλισμού

Τριάντα και σήμερα μείνανε

2010-12-01T19:06:00.000+02:00

ίνα πληρωθεί το ρηθέν υπό του προφήτου

Το 2010, όλες μας οι Οργανώσεις, οι Νομαρχιακές Επιτροπές και τα κεντρικά μας γραφεία, θα αναρτήσουν τους προϋπολογισμούς τους στο διαδίκτυο. Και βεβαίως, κάθε τρίμηνο θα έχουμε ισολογισμούς, αναρτημένους και αυτούς στο διαδίκτυο.

Υπεβλήθη μήνυσις εναντίον των δύο «στρηπτηζιστών»

2010-11-25T17:21:00.000+02:00

1961

Όλες μαζί κι η ψωριάρα χώρια

2010-11-17T07:03:00.000+02:00

Πετάει το ελικόπτερο του Σκάι;

2010-11-14T13:14:00.000+02:00

Φόρος «τιμής» στον Τιπούκειτο.

Φυσικά δεν αποκλείεται όντως να μην πετάει το ρημάδι. Απλά να το έχουν κρεμάσει από ένα τηλεσκοπικό γερανό και το κουνάνε πέρα-δώθε, πάνω-κάτω.

Αϋπνίες, πριν και μετά την καταστροφή

2010-11-05T18:11:00.000+02:00

ΓΑΠ πριν

Τελικά, καταφέρνετε να κοιμάστε το βράδυ;

Κάποιες νύχτες ξυπνώ ξαφνικά και σκέφτομαι τι μέτρα πρέπει να πάρω... Είναι η κατάλληλη στιγμή να το κάνω, γιατί τη νύχτα είναι πιο ήσυχα... Αλλά καταλαβαίνω ότι πρέπει να επιβάλω στον εαυτό μου να κοιμηθεί για να έχω την επομένη τη δύναμη να κυβερνώ τη χώρα μου

(η μετάφραση ευγενική χορηγία της Ρ.Β.)

Αρκάς μετά

Επίσης

Το νέο ΟΧΙ, η παλιά προπαγάνδα και το κάθαρμα ο Μπαρόζο

2010-10-30T17:31:00.001+03:00

Υπουργός Εξωτερικών Δ. Δρούτσας στον Ν. Χατζηνικολάου

Και να πω μπαίνοντας αμέσως σ’ αυτό το επίμαχο θέμα των ενδεχόμενων κυρώσεων, ότι αυτό που η Γερμανία ήθελε να κάνει ήταν να επιβάλει κυρώσεις «οριζόντιες» αν θέλετε, κυρώσεις δηλ. για αφαίρεση του δικαιώματος ψήφου σε όλα τα θέματα και όχι μόνο θέματα που αφορούν την οικονομική πολιτική και τη Νομισματική Ένωση.

Αυτό ήταν κάτι στο οποίο αντιστάθηκε πρώτος ο Έλληνας Πρωθυπουργός, ο κ. Παπανδρέου, εκείνος «το πήρε στην πλάτη του», εάν επιτρέπεται να το πω έτσι, και είπε ότι αυτού του είδους πολιτικές κυρώσεων - αφαίρεση δικαιώματος ψήφου σε όλα τα θέματα - είναι απαράδεκτες. Αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό, διότι πρώτα απ’ όλα η Ελλάδα δεν μπορεί να συναινέσει, να δώσει μέρος της εθνικής της κυριαρχίας, αν θέλετε, να της αφαιρεθεί αυτό το δικαίωμα και οπωσδήποτε θίγει και την αξιοπρέπεια και τα δημοκρατικά δικαιώματα του κάθε κράτους – μέλους.

Το χαρακτηριστικό παράδειγμα, το οποίο ανέφερε ο Έλληνας Πρωθυπουργός στη συζήτηση που είχε χθες και στην συζήτηση, με την Γερμανίδα Καγκελάριο την κα Μέρκελ, ήταν ότι «μπορείτε εσείς να περιμένετε από την Ελλάδα, όταν π.χ. συζητείται το θέμα της Τουρκίας ότι η Ελλάδα εδώ πέρα δεν θα έχει δικαίωμα ψήφου;»

Απευθύνθηκε παραδείγματος χάρη σε χώρες Βαλτικές και είπε: «Όταν είναι θέματα Ρωσίας μπορείτε εσείς να δεχτείτε να μην έχετε δικαίωμα ψήφου;»

Αυτή η παρέμβαση ήταν καταλυτική και αυτό που επετεύχθη, η τελική συμφωνία είναι ότι θα συζητηθεί περαιτέρω, θα εξεταστεί περαιτέρω σε διαβούλευση με τα κράτη – μέλη το θέμα του δικαιώματος συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων, αλλά σε διαδικασίες σχετικές με την Νομισματική Ένωση, δηλαδή πολύ συγκεκριμένα μόνο στα θέματα που αφορούν τη Νομισματική Ένωση. Κι αυτό νομίζω είναι μια επιτυχία.

Δεν λέω πως ο υπουργός εξωτερικών δεν έχει το δικαίωμα, αν όχι την υποχρέωση, να προσθέτει σάλτσα στο χρονογράφημα των αγώνων του προϊσταμένου του. Νομίζω όμως πως στην περίπτωση αυτή ξέχασε το μπουκάλι γερμένο.

Αν ρωτήσουμε το Google News τι γνωρίζει για merkel, papandreou και baltic επιστρέφει μόνο ένα αποτέλσμα. Την αγγλική μετάφραση της παραπάνω συνέντευξης.

Είναι τόσο μίζεροι οι ξένοι δημοσιογράφοι που όταν οι άλλοι υπουργοί και πρωθυπουργοί τους διηγήθηκαν, ασφαλώς με ένα μείγμα θαυμασμού και ζήλιας, την επίδειξη πολεμικής αρετής από τον ΓΑΠ, αποφάσισαν όλοι μαζί να ασκήσουν τη χειρότερη μορφή λογοκρισίας;

Τι λέει ο ίδιος ο πρωταγωνιστής;

Γ. Τσακίρης («ALTER»): Κύριε Πρόεδρε, [...] Και επίσης, αληθεύει ότι δημιουργήσατε εσείς έναν άξονα, με τις χώρες της Βαλτικής, απέναντι στην κυρία Μέρκελ, για την πρότασή της για την αφαίρεση ψήφου;

Γιώργος Α. Παπανδρέου: [...] Σε ό,τι αφορά τη δεύτερη ερώτηση, αυτό το οποίο είπα στην εισήγησή μου, πολύ απλά, ήταν: σκεφτείτε τις συνέπειες, το τι σημαίνει να αφαιρεθεί το δικαίωμα ψήφου από μια χώρα. Ότι δεν είναι κάτι αόριστο. Είναι κάτι, που έχει άμεση σχέση με τα συμφέροντα της κάθε χώρας.

Και αναφέρθηκα σε παραδείγματα, όπως θα μπορούσε να είναι η Ισπανία, η Πορτογαλία, η σχέση τους με τη Βόρεια Αφρική ή την Λατινική Αμερική, και στο να μην μπορούν να έχουν λόγο και ψήφο. Οι Βαλτικές Χώρες, να μην μπορούν να έχουν λόγο και ψήφο για τις σχέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης π.χ. με τη Ρωσία κ.ο.κ.

Μετά από τη δική μου τοποθέτηση, κατανόησαν ευτυχώς αρκετές χώρες τον κίνδυνο και εκεί δημιουργήθηκαν οι απαραίτητες συμμαχίες, οι συσχετισμοί, θα έλεγα – γιατί δεν ήταν μία θεσμική συμμαχία, απλώς συσχετισμοί στη συζήτηση – που τελικά μας έφεραν αυτό το θετικό αποτέλεσμα.

Εντάξει, δεν είναι δα και ο νέος Μέτερνιχ, αλλά πάντως με το λέγε-λέγε τους άνοιξε τα μάτια των Ισπανών, των Πορτογάλων και των Εσθονών. Γιατί μόνοι τους δεν ήταν σε θέση να κατανοήσουν τι πήγαινε να γίνει, χρειάζονταν βοήθεια.

Δυστυχώς όμως τα θαύματα πλέον δεν κρατάνε ούτε μια μέρα.

Ο πρόεδρος της Κοµισιόν κ. Μπαρόζο µιλώντας πριν από τη σύνοδο κορυφής έκανε σαφές πως δε θα είχε αντίρρηση να συζητήσει µια αλλαγή της Συνθήκης ώστε να αντιµετωπισθεί η θέσπιση του Μόνιµου Μηχανισµού – ο σηµερινός µηχανισµός των 750 δισ. λήγει το 2013 – αλλά απέρριψε κατηγορηµατικά την ιδέα για στέρηση ψήφου στους «παρανοµούντες». Κατόπιν αυτού, µε δηλώσεις τους διάφοροι ηγέτες άρχισαν να ξεκαθαρίζουν ότι είναι διατεθειµένοι να συζητήσουν το ζήτηµα της αλλαγής της Συνθήκης, εφόσον αφορά όµως µονάχα τη δηµιουργία του Μόνιµου Μηχανισµού – και όχι τη στέρηση ψήφου. Ετσι, διπλωµατικές πηγές έλεγαν ότι κατά πάσα πιθανότητα η κ. Μέρκελ έθεσε το θέµα αλλαγής της Συνθήκης για στέρηση ψήφου καθαρά για διαπραγµατευτικούς λόγους – προκειµένου να αναγκάσει τους εταίρους της να συµφωνήσουν σε έναν Μηχανισµό Στήριξης κι Ελεγχόµενης Πτώχευσης έτσι όπως αυτή τον φαντάζεται – κάτι που περιέγραψε και στις δηλώσεις της, κάνοντας λόγο για συµµετοχή τραπεζών και επενδυτών στο ταµείο στήριξης. Η συµµετοχή αυτή των ιδιωτών έγινε αποδεκτή κι από τους εταίρους τελικώς.

Έκτος στην Ευρώπη, πρώτος στις καρδιές μας και τη φαντασία μας

2010-09-19T21:18:00.000+03:00

Τό 'φερε ο αφρός της κουβέντας και με απασχόλησε η νεότητα του Γιώργου Καρατζαφέρη.

Σύμφωνα με τον ίδιο, το 1966 βγήκε έκτος στο διαγωνισμό body building για τον Μίστερ Ευρώπη.

Ο Σταύρος Λυγερός δίνει μια έξτρα πληροφορία, επικαλούμενος την επίσημη αφήγηση άρα τον Γ.Κ. συμπεραίνω εγώ, ο διαγωνισμός είχε γίνει στη Βιέννη.

Όμως το bodybuilding.com και το musclememory.com αγνοούν το φαινόμενο Καρατζαφέρη.

Και στη Wikipedia φαίνεται ο διαγωνισμός να έγινε στη Γερμανία.

Επιπλέον, πως γίνεται ο Καρατζαφέρης να θυμάται ένα διαγωνισμό μπρα ντε φερ με τον Σβαρτσενέγκερ στη Γαλλία, και να έχει ξεχάσει ποιος του στέρησε την πρωτιά στο διαγωνισμό για τον Μίστερ Ευρώπη;

Δεν αμφιβάλλω πως θα υπάρχει κάποια εξήγηση. Π.χ. να συμμετείχε με καλλιτεχνικό ψευδώνυμο και καλλιτεχνική εθνικότητα. Ή μπορεί να βγήκε μεν έκτος και να φωτογραφήθηκε με τη σχετική κορδέλα, αλλά τα ξένα κέντρα αποφάσεων εκ των υστέρων να του αφαίρεσαν τη διάκριση.

Το ευχάριστο είναι πως έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα ούτε η Καλιφόρνια στερήθηκε τον Σβαρτσενέγκερ ούτε η Ελλάδα τον Καραρζαφερη

Τι μπορώ να αγοράσω με 650 δραχμές

2010-09-05T23:10:00.000+03:00

(σήμερα εννοεί το 1979)

Ο άκαπνος κατήφορος προς το ναζισμό

2010-09-02T18:35:00.000+03:00

Nazi Chic? Fashioning Women in the Third Reich

Τι θα ήμασταν χωρίς τα στερεότυπα;

Ζωντανοί νεκροί

Suicide in Nazi Germany

Σύγκρουση στον αέρα

2010-08-26T17:15:00.000+03:00

Αφηγείται ο Joe "Corn" Hruska

I saw the collision occur with enough time to start a full aft stick pull. As anyone can tell you who's witnessed a significant event, temporal distortion takes effect and things seem to happen a lot slower than they are really occurring. I remember watching the two aircraft about to collide with my jet slightly higher, and having a faint hope that ΓΙΙ pass over the top of his jet. About the time I’m watching his cockpit and turtle deck disappear underneath me (still with full aft stick), I hear a tremendous thud (like hitting a 50 gallon barrel with a baseball bat) followed by a sound of "Ugh" from yours truly.

The next thing that I can recall is sitting in a white fog watching my hands flailing around in front of me. The jet was in some type of corkscrewing rolling maneuver and 1 was getting tossed around pretty good. The white fog was most likely caused by the rapid decompression at high altitude. About the only thing I could see were my hands, the view outside was pretty blurry.

At this point I made an attempt to reach the ejection handles. The handles sit up near your knees, but I can remember looking straight down at them. The gyrations of the aircraft made it difficult to reach the handles. Imagine being tossed around on a carnival ride under varying gs and trying to position your hands to a specific spot in space, then holding them there. I finally gave up on trying to reach with both hands, and let my right arm flail wherever it wanted, focusing instead on my left hand trying to reach the ejection handle. After several attempts my left hand finally gripped the handle and I was able to pull it.

There is often a lot of interest in what it feels like to eject out of an aircraft. Pilots are curious about the experience, even though we all hope we never have to do it. When it happens to you, some details are branded in your mind and others you have no recollection of. For example, I can recall seeing the canopy leave the aircraft out of the corner of my eye, feeling my calves hit the seat as it started to go up the rails, and watching the floor of the aircraft fall away, but I cannot remember anything that happened in the seconds following that sequence.

I must say at this point I owe a debt of gratitude to everyone who ever taught me anything about survival in an ejection situation. The training automatically takes over, and despite all the chaos around you, you go through the steps you were trained to do.

I knew I had ejected from the jet and the first thing you're taught is to check for a good parachute. As I looked up for the canopy, I thought it was odd how small the 'chute was, and it seemed the wrong color. No bother, it seemed to be working okay, and although very small it was fully deployed. It wasn't until I began to go through the other steps I realized I was still sitting in the ejection seat and basically free-falling with a drogue 'chute to stabilize the seat. At first it was very windy and I felt as though 1 was struggling with my equipment, but the ride soon stabilized and became very smooth. (So smooth in fact, that 1 had the impression that in the event I never got a real parachute, I could ride the seat to the water with no problems.)

There is no explanation for some of the things you do in such a situation, but around this time 1 figured I better help out the accident board that was bound to convene. I checked my watch and noted the time for accurate reconstruction. My line-up card was also still attached to my knee-board which was still attached to my leg. However, it was blowing in the wind and appeared to be coming loose. Don't ask me why, but I became very concerned that the card would blow away and the investigation board would not have access to it. I began to toy with the damned thing to preserve it, until common sense finally took over and I let it blow away in the wind.

As I said, the seat became very smooth and I settled in for a nice ride from 35,000 to about 14,000, where the seat is supposed to separate and you get a main 'chute. I was told later that the free-fall lasted about one and a half to two minutes. If you're curious, the seat, when falling with the drogue 'chute, sits pretty much upright with a small amount of forward tilt to it. The water below was looking as though more and more detail could he seen (3-4 foot seas that day), and I began to worry about getting a main 'chute. It wasn't long before I could hear some clicking in the seat and the next thing I knew I was looking at the seat in front of me. In the next instant my main 'chute opened and I saw the seat zip away below me. That removed all doubts about my ability to ride the seat to water by the way.

This was the chance to follow through with the rest of the steps for ejection. When checking for my visor, I found that it was already gone. I pulled off my mask, but thought it too valuable to just throw away into the Gulf of Mexico (never mind the nice expensive F-15 that was now going to be a reef in the Gulf of Mexico). The seat kit was already deployed, and I released the four-line jettison to stop the swaying of the 'chute and air spilled out of it. By the way, if you're not used to that it can be very disconcerting. If you're still wondering about the mask, I eventually realized I was being stupid by trying to preserve it (as though it were the most expensive part of the jet), and just did an over-hand toss with it and flipped it away, watching with interest until it disappeared from sight.

About this time I began to take inventory of what had happened. I wiggled all my fingers and toes just to be sure they were still attached. I didn't inflate the LPUs life preserver units right away, as I became concerned for my flight lead and began to search the sky for him. At this point I was convinced he was dead, as I thought I had taken the entire top of his jet off. I said a few prayers to the good Lord for him, and was then interrupted by the sight of falling debris all around me.

The most noticeable piece floating down nearby was a wing, I believe the right one. (One of those sights that is branded into your brain.) It was fluttering end over end like a leaf in the wind and I could clearly see fuel lines sticking out of one end. It must have been no more than 100 feet below me. How it missed me and the parachute, I'll never know. There were all sorts of dark green objects in the air around me as well. I never figured out what those were.

Sometime during the fall in the 'chute I finally caught sight of my flight lead. He had ejected as well, and I could see him hanging from his parachute. He was a little lower than I was, and the first I knew for sure he was alive and kicking was when I saw him crawl into his raft. There is no description for the relief felt at such a sight. You have to experience it to appreciate it.

While in the parachute I started to notice a lot of splashes in the water below me from pieces of falling aircraft. I distinctly remember seeing the seat make quite a splash, and being thankful I wasn't riding it anymore. The wing I saw was now further away and also made quite a splash in the water.

The adversary aircraft we were fighting were now on the scene and they quickly spotted both of our parachutes. Flying by and giving us each the obligatory once over, they could see we were okay. I tried to wave my legs and arms but succeeded in looking like a deranged man trying to do jumping jacks. They got the message though.

After watching lead get into his raft, it was time to prepare for the splashdown. The landing was smooth with the seas about 3-4 feet with big rolling swells. I quickly got into the life raft prepared for a long stay. However, rescue forces were already on the way. (We were in the rafts for about 45 minutes, no time to even get bored.)

The rescue has a few good stories in itself, but I'll save those for another day. Suffice it to say I owe a debt of gratitude to the crew of COWBOY 22, an MH-53 from Hurlburt Field which happened to be out on an instrument check-ride when the call came for a search and rescue. They, as well as the F-16s who ran the SAR CAP, executed a flawless recovery and there are two happy F-15 pilots to prove it. By the way, if you're wondering what this has to do with "Disco," he was the Board President for the investigation. I'll have to learn to avoid being stationed at the same base as he is!

F-15 Eagle Engaged: The world's most successful jet fighter

Sandra - In the heat of the night (Live Athens 1987)

2010-08-25T00:42:00.000+03:00

Όταν έμπαιναν οι ράγες για το ΔΝΤ (στους περαστικούς αναφέρομαι)

italomaniac

Τα δέντρα που πληγώναμε

2010-08-04T00:00:00.000+03:00

The Lebanese army says Israeli soldiers crossed the border to uproot a tree which was blocking their view near the Lebanese village of Adaysseh.

The axe murder incident

(συμπέρασμα, τον αύγουστο τα άστρα δεν ευνοούν την δενδροκομία)

Ο αιφνίδιος θάνατος μιας καλλονής

2010-08-02T20:45:00.000+03:00

Χανιά 18, του Φεβρουαρίου του 1971

The licensed root of all evil

2010-07-31T23:10:00.002+03:00

Μακεδονία 28/12/1971
(η αγγελία κάτω αριστερά θα μπορούσε να είναι από μόνη της ένα ποστάκι)

Καλοκαιρινό τραγουδάκι

2010-07-22T23:58:00.000+03:00

Αναζητώντας τους τριμηνιαίους ισολογισμούς του ΠΑΣΟΚ

2010-07-22T12:30:00.000+03:00

Κυκλοφόρησε σήμερα η ευχάριστη είδηση πως ο Ροβέρτος Σπυρόπουλος θα διοριστεί διοικητής του ΙΚΑ.

Έτσι θυμήθηκα πως έχει αφήσει αναπάντητα δύο μέιλ που του έστειλα στις 11 και 13 Μαΐου, κατόπιν παρότρυνσης του Ηλία. Του ζητούσα να μου υποδείξει που ήταν αναρτημένοι οι τριμηνιαίοι ισολογισμοί.

23/10/2009, ΟΜΙΛΙΑ ΡΟΒΕΡΤΟΥ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Το 2010, όλες μας οι Οργανώσεις, οι Νομαρχιακές Επιτροπές και τα κεντρικά μας γραφεία, θα αναρτήσουν τους προϋπολογισμούς τους στο διαδίκτυο. Και βεβαίως, κάθε τρίμηνο θα έχουμε ισολογισμούς, αναρτημένους και αυτούς στο διαδίκτυο.

Θα πει κανείς πως 2010 είναι μέχρι και την 31η Δεκεμβρίου. Αλλά πως γίνεται να έχουμε φάει τη μισή χρονιά και η αναζήτηση για νομαρχιακή επιτροπή πασοκ τριμηνιαίος ισολογισμός να βγάζει πρώτο αποτέλεσμα αυτό που βγάζει κι όχι κάποια νομαρχιακή του ΠΑΣΟΚ;

Έχουν συνεννοηθεί να τους δημοσιεύσουν όλοι μαζί; Μάλλον όχι.

Πέμπτον, το σύνολο των Νομαρχιακών Επιτροπών του κόμματός μας αναρτούν τις επόμενες μέρες -αρκετές Νομαρχιακές το έχουν κάνει πράξη- τους δικούς τους προϋπολογισμούς στο διαδίκτυο. Και θα συνεχίσουν να αναρτούν βέβαια και τους δικούς τους ισολογισμούς στο διαδίκτυο.

Οι επόμενες μέρες ήταν μετά την 9/5/2009

Ραντεβού την παραμονή της Πρωτοχρονιάς λοιπόν, εκτός κι αν ο θεός του μεσοκαλόκαιρου αφήσει να λειτουργήσουν

οι υποδειγματικές μηχανογραφικές μας υποδομές, η πρωτοπόρος και υποδειγματική αξιοποίηση του διαδικτύου, η διάχυση της πολιτικής ενημέρωσης, μέσω της χρήσης των blackberry και των e-mails

«Γιναμε Αργεντινή»

2010-07-19T09:06:00.000+03:00

Στο Θέμα 98,9 ο Νίκος Μάνεσης διαβάζει μηνύματα ακροατών για τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια.

Κάποιος κάνει ένα κικιρίκου συσχετισμό με την κρίση.

«Γίναμε Αργεντινή»

Ο Μάνεσης επιδοκιμάζει και σημειώνει πως στην Αργεντινή στα χρόνια της κρίσης δολοφονήθηκαν πολλοί δημοσιογράφοι.

Πόσο πολλοί μπορεί να είναι οι πολλοί;

Άγνωστά τα μαθηματικά του Μάνεση αλλά από το 1992 στην Αργεντινή έχουν δολοφονηθεί τρεις δημοσιογράφοι. Οι δύο πριν το 1999.

Ενδιαφέρουσα η περίπτωση του José Luis Cabezas, δεν ξέρω μην αποδειχτεί και παρόμοια.

Το παρολίγον χάνι της Γραβιάς

2010-07-18T12:17:00.000+03:00

Το Σάββατο βράδυ [11 Μαΐου 1974], με πρόσκληση του Θεόδωρου Στάθη (άνθρωπος του Ανδρέα για το ΠΑΚ -Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα- στη Ν. Υόρκη), πήγαμε όλοι στο εστιατόριο Silver Corner στη γωνία της 33ης και Lexington Avenue. Σκοπός: να δειπνήσουμε με τον “αρχηγό” (Ανδρέα Παπανδρέου) και να ανταλλάξουμε απόψεις σε “στενό κύκλο” φίλων. Το δείπνο είχε οριστεί για 8 μ.μ. ... Μόλις φτάσαμε στο εστιατόριο, έφτανε επίσης ο Ανδρέας με δύο συνοδούς. ...

Η συνέχεια επί της τυπωμένης οθόνης

View Larger Map

(δηλαδή δεν είναι και 100% σίγουρο, αλλά μάλλον αυτό είναι)

Μεταξύ μας Μεταξά

2010-07-17T13:17:00.000+03:00

Tenement Museum Photo Database (μέσω Prison Photography)

Color photograph depicting the interior of Sidney Undergarment Company, located in the basement storefront at 97 Orchard Street. Pictured, from left to right are: Owner of Feltly Hats, located on second floor of 97 Orchard Street; a man who worked at Feltly’s; Sidney Meda, proprietor of Sidney Undergarment Company; another employee of Feltly’s; and Frances Meda, Sidney Meda’s wife. They are pictured drinking Metaxa, Greek Brandy, and Jack Daniels and have a Blimpies sandwich. According to his granddaughter, Batya Halpern, Sidney would wash out the paper cups and reuse them after such celebrations. Sidney Undergarment Company operated out of the south basement storefront at 97 Orchard Street during the 1970’s. The store closed in 1979.

Color photograph depicting the interior of Sidney Undergarment Company, located in the south basement storefront at 97 Orchard Street. Pictured from left to right, Sidney Meda, proprietor of Sidney Undergarment Company; Employee of Felty’s Hats, located on second floor of 97 Orchard; and Frances Meda, Sidney Meda’s wife. They are pictured drinking Metaxa Greek Brandy, and Jack Daniels and eating a Blimpie sandwich. According to Batya Halpern, Sidney’s grandaugher, there was always liquor in the back of the store. Note the metal walls to the right and the latice work in the back is where the bathroom is now located. The store operated out of the south basement storefront at 97 Orchard Street during the 1970’s. The store closed in 1979.

Η θεωρία της συλλογικής αναλογικότητας

2010-07-13T14:58:00.000+03:00

Ντόρα Μπακογιάννη

Αναλαμβάνω λοιπόν στο ακέραιο την ευθύνη που μου αναλογεί.

Γιώργος Παπανδρέου

Εμείς αναλαμβάνουμε στο ακέραιο την ευθύνη που μας αναλογεί

Δημήτρης Αβραμόπουλος

Αναλαμβάνουμε το μέρισμα ευθύνης που μας αναλογεί

Κώστας Καραμανλής

Αναλαμβάνω λοιπόν με ευθύτητα το μερίδιο των ευθυνών που μας αναλογεί

Γιώργος Αλογοσκούφης

Αναλαμβάνω την ευθύνη που μου αναλογεί

Διαφήμιση παγωτού

2010-07-09T12:40:00.000+03:00

Το ίδιο (;) κορίτσι μαδάει τη μαργαρίτα

Name that liberal 3

Γεια σου Ελλάδα

2010-07-08T10:37:00.000+03:00

ευχές, αυτές οι άδοξες λιτανείες του θέλω

2010-07-07T12:49:00.000+03:00

Λίγο πριν από το ματς, οι ευχές -αυτές οι άδοξες λιτανείες του θέλω- ταξίδευαν για το Κέηπ Τάουν, στο πλευρό της Ουρουγουάης...

Γιάννης Τριάντης 7/7/2010

Πράσινη Κόλαση

2010-07-03T18:55:00.000+03:00

Ποίος ήτο ο συνταγματάρχης Φώσετ;

Αποκλειστικά στο Έθνος, η δημοσίευση ξεκινά στις 24 Αυγούστου 1953 και ολοκληρώνεται στις 11 Μαρτίου 1954.

Άσχετα όμως με το ζήτημα της επιστροφής μου, ένα πράγμα είνε βέβαιον. Η απάντησις στο αίνιγμα της αρχαίας Νοτίου Αμερικής - και ίσως του προϊστορικού κόσμου - μπορεί να δοθή, όταν θα ανακαλυφθούν οι παλιές εκείνες πόλειςκαι αποδοθούν στην επιστήμη. Ξέρω πολύ καλά, ότι οι πόλεις εκείνες υπάρχουν...

Εργασία σε μια επιχείρηση που δεν ήταν επιχείρηση

2010-07-01T22:54:00.000+03:00

Χρήστου Γιανναρά, Καταφύγιο Ιδεών, κεφάλαιο 14

1η Νοεμβρίου του 1953 άρχισα «εργασία» στην Αδελφότητα της Ζωής. Ήταν μια γκρίζα μέρα, το κτιριακό συγκρότημα της οδού Ιπποκράτους 189 γκρίζο κι αυτό, κι ο σιδερένιος θόρυβος από τα τραμ πού τσίριζαν πάνω στις ράγες τους μου φαινόταν σαν κλάμα.

Οχτώ παρά πέντε το πρωί βρισκόμουν στο θυρωρείο του πενταόροφου κτιρίου — δυο πολυκατοικίες μεταρρυθμισμένες σε ενιαίο συγκρότημα — μαζί με καμιά δεκαπενταριά ακόμα πρωτοετείς φοιτητές της θεολογίας. Είχα ειδοποιηθεί λίγες μέρες νωρίτερα ότι το αίτημα μου έγινε δεκτό και μου προσφερόταν εργασία πέντε ωρών κάθε μέρα. Όμως δεν ήξερα για ποιο είδος δουλειάς με προόριζαν.

Δεν μπορούσα νά ξεχωρίσω ούτε από τα βλέμματα ούτε από το ύφος πόσοι από τούς συμφοιτητές μου βρίσκονταν εκεί ζητώντας απλώς ένα κομμάτι ψωμί για να μπορέσουν να σπουδάσουν, ή πόσοι έρχονταν αποφασισμένοι νά αφιερώσουν τη ζωή τους στο έργο της «Ζωής». Πάντως όλοι είμασταν άνευ όρων διαθέσιμοι, και περιμέναμε σιωπηλοί νά μας χωρίσουν σέ γραφιάδες και χειρώνακτες, όπως χωρίζουν τά πρόβατα από τα ρίφια.

Όσοι θα δούλευαν στη Γραμματεία του φύλλου της «Ζωής», στο ισόγειο της οδού Ιπποκράτους 189, θα ήταν οι ελάχιστοι προνομιούχοι γραφιάδες. Τούς υπόλοιπους θα τους απορροφούσε το «εργοστάσιο», στην άλλη άκρη του ίδιου τετραγώνου, γωνία Μαυρομιχάλη και Ξιφίου. Στο ισόγειο του εργοστασίου ήταν τα επίπεδα πιεστήρια και το μεγάλο κυλινδρικό ταχυπιεστήριο - ένας εφιάλτης από θόρυβο, μουντζούρα και ατμόσφαιρα δηλητηριασμένη από το αντιμόνιο. Στον πρώτο όροφο το στοιχειοθετείο, με τις λινοτυπικές μηχανές, το συγκρότημα μονοτυπίας και τις κάσες, και δίπλα το βιβλιοδετείο με τις συρραπτικές, τα μακριά τραπέζια της σύνθεσης των τυπογραφικών φύλλων και τους πάγκους για τη συγκόλληση των εξωφύλλων. Στον τρίτο όροφο η διεκπεραίωση των περιοδικών, με φριχτό θόρυβο κι εδώ από τις διπλωτικές μηχανές και τους αντρεσογράφους.

Στο σπίτι μου δεν ήξεραν τέτοιες λεπτομέρειες, κι όμως προσπάθησαν με κάθε τρόπο να με αποτρέψουν, όταν τους είπα ότι θα δουλέψω στη «Ζωή». Με παρακαλούσαν, με εξόρκιζαν, έβλεπα την οδύνη τους και δεν την άντεχα. Καταλάβαιναν πια ότι σε λίγο θα έφευγα κι από το σπίτι, όπως τόσα άλλα θύματα της «αφιέρωσης». Και ταυτόχρονα λογάριαζαν σαν αδιανόητη ντροπή να δουλεύω εργάτης στα χρόνια των σπουδών μου, τα ομορφότερα χρόνια μου.

Όση ώρα χρειάστηκε για να μας μοιράσουν στα τμήματα της δουλειάς, μου φάνηκε ατελείωτη. Τελικά, ο κοντόχοντρος θεολόγος του θυρωρείου - Μπεράτη τον λέγανε - με οδήγησε στη Γραμματεία. Ένιωσα να σηκώνουν από την ψυχή μου έναν ογκόλιθο.

Μπήκα σε μια μεγάλη μακρόστενη αίθουσα, γεμάτη τραπεζάκια με σκυμμένους ανθρώπους. Φορούσαν όλοι μαύρα μανικέτια, από τον καρπό ως τους αγκώνες, είχαν μπροστά τους μια ξύλινη κασετίνα, με κονδυλοφόρους, μολύβια, γόμες, και μια ποικιλία πολύχρωμες καρτούλες. Μπροστά σε κάθε τραπέζι πυργωνόταν ένας όγκος από σιδερένια συρταρωτά κουτιά, γεμάτα με καρτέλες κι αυτά — τό αρχείο των συνδρομητών. Μιά υποβλητική ησυχία βασίλευε στην αίθουσα,, κάθε συνεννόηση γινόταν ψιθυριστά. Μόνο τό τραμ βογγούσε κάθε τόσο στήν οδό Ιπποκράτους τον σιδερένιο τριγμό του.

Προϊστάμενος στή Γραμματεία ήταν ό Λεωνίδας Διαμαντόπουλος, θεολόγος της «Ζωής» και γενικός γραμματέας των Χ.Μ.Ο. όλα τα χρόνια πού είχα ζήσει μέσα στις Ομάδες. Άλλα μέλη της Αδελφότητας πού δούλευαν έκεϊ, ήταν ό Δημήτρης Τρακατέλλης, ο Τάσος Γιαννουλάτος, ο Θωμάς Τζώτζης, ο Νίκος Βασιλειάδης. Τους γνώριζα όλους από τη ζωή μου στις Χ.Μ.Ο., ήταν ομαδάρχες ή αρχηγοί σε κατασκηνώσεις, εκδρομές, εξορμήσεις — είχαμε παίξει μαζί, είχαμε τραγουδήσει, περπατήσει, σκαρφαλώσει σε κορφές, είχαμε απολαύσει το ξένοιαστο γέλιο, την κουβέντα, τη συντροφιά. Μπαίνοντας όμως στη Γραμματεία κατάλαβα αμέσως ότι εδώ οι σχέσεις μας δεν θα είναι πια ίδιες. Ο Διαμαντόπουλος με υποδέχτηκε με έναν στεγνό και τυπικότατο πληθυντικό — «καλώς ήρθατε, κύριε Γιανναρά» — σα να με γνώριζε για πρώτη φορά. Όλοι κρατούσαν την ίδια παγερή απόσταση, ακόμα κι οι συμφοιτητές μιλούσαν μεταξύ τους στον πληθυντικό και μέ τό «κύριε». Οι μόνοι πού σπάγανε συχνά τον κανόνα, ήταν ο Τρακατέλλης κι ο Γιαννουλάτος.

Δούλεψα στή Γραμματεία της «Ζωής» οχτώ ολόκληρα χρόνια — από τα δεκαοχτώ ως τα είκοσιέξι μου.

Όχτώ παρά πέντε κάθε πρωί έπρεπε να φοράω τα μαύρα μανικέτια μου και νά τακτοποιώ την κασετίνα μπροστά μου. Κάθε καθυστέρηση, έστω και δύο λεπτών, σήμαινε ιδιαίτερη πρόσκληση από τον Διαμαντόπουλο ή τον Τζώτζη και παρατηρήσεις στεγνές, στο στυλ: «Δεν ξέρετε, κύριε Γιανναρά, ότι εδώ επιτελούμε έργον θεού;» Η παραβίαση του ωραρίου ή τα όποια λάθη είχαν περίπου τον χαρακτήρα αμαρτίας.

Δουλεύαμε ως τη μία το μεσημέρι, και από τις τρεις ως τις έξι το απόγευμα — ή, το καλοκαίρι, τέσσερις με εφτά. Οι πέντε ώρες δουλειάς πού μου είχαν αναγγείλει, σήμαιναν στήν πράξη κανονικό οχτάωρο, γιατί παρεμβαλόταν η παρακολούθηση μαθημάτων στο Πανεπιστήμιο, δυο ή τρεις ώρες κάθε μέρα. Μας επέτρεπαν νά παρακολουθούμε μόνο τους καθηγητές πού έπαιρναν απουσίες — καί απουσίες έπαιρναν οί λιγότερο σημαντικοί και θανάσιμα ανιαροί καθηγητές. Τό ακαδημαϊκό τέταρτο, πού έκανε σαρανταπεντάλεπτη τη διδακτική ώρα, εμείς το χρησιμοποιούσαμε για να κατηφορίζουμε μέ λαχανιασμένο τρεχαλητό την οδό Ασκληπιού, ως το κεντρικό κτίριο του Πανεπιστημίου — νά προλάβουμε να μπούμε στην αίθουσα, πριν ανέβει στην έδρα ό καθηγητής.

Η δουλειά στη Γραμματεία ήταν καθαρή και «αριστοκρατική», δεν μπορούσε να συγκριθεί με τη μουντζούρα, τον θόρυβο και τον σωματικό κόπο στο εργοστάσιο. Ήταν όμως δουλειά τυποποιημένη, στείρα και μηχανική, σου σκότωνε το μυαλό και τα νεύρα. Ατέλειωτες παραβολές ονομάτων, αλφαβητική τακτοποίηση αποδείξεων, δελτίων και καρτελών, πίστωση συνδρομών, αλλαγές διευθύνσεων, ενημέρωση στις κάρτες πού έπαιρναν μαζί τους οί περιοδεύοντες εισπράκτορες. Εκείνα τά χρόνια τό φύλλο της «Ζωής» είχε πάνω άπό 200.000 συνδρομητές.

Μας επέτρεπαν ένα σύντομο διάλειμμα γύρω στις δέκα το πρωί. Δεν σταματούσαν όλοι τη δουλειά, αλλά μπορούσαμε, ο ένας μετά τον άλλον, να βγούμε διακριτικά από τη Γραμματεία και να χωθούμε στην γκαρνταρόμπα του διαδρόμου, πίσω από μια κουρτίνα, για να φάμε ό,τι παίρναμε μαζί μας για κολατσιό. Εκεί προλαβαίναμε νά ανταλλάξουμε λίγες κουβέντες στά κλεφτά, κάποιο άστεϊο, ένα γέλιο πνιχτό.

Φυσικά, πηγαίναμε και στην τουαλέτα, αν ήταν ανάγκη. Μα οι συχνές απουσίες στην τουαλέτα προκαλούσαν και πάλι κάποια ελεγκτική παρέμβαση: «Τί συμβαίνει, κύριε Γιανναρά; Είσθε άρρωστος;» Μα ο κύριος Γιανναράς, από τη δεύτερη κιόλας χρονιά καί για χρόνια ολόκληρα, κατάφευγε στην τουαλέτα για να μπορέσει να γλυτώσει από τον πνιγμό της μονοτονίας καί της επανάληψης, νά ξεκλέψει λίγες στιγμές μοναξιάς και συχνά για να ξεσπάσει σε κλάμα — το πιο πικρό καί αβάσταχτο κλάμα που έχω κάνει στη ζωή μου. Έκλαιγα, γιατί πραγματικά πνιγόμουν. Με έπνιγε τό παγερό, υπηρεσιακό ύφος των ανθρώπων εκεί μέσα, η αφόρητη χωριατιά και η σκληράδα τους, οι σκόπιμες, αδικαιολόγητες κατσάδες πού ήθελαν να σου σπάσουν τον «εγωισμό». Μα πνιγόμουν προπάντων από την άγονη, μηχανική και ψυχοκτόνο δουλειά του γραφιά. Δεν τολμούσα να πω σε κανέναν τίποτα, γιατί ήμουν προνομιούχος σε σχέση με όσους δούλευαν στο εργοστάσιο. Όμως με βασάνιζε και με διέλυε η σκέψη ότι όλες αυτές οι ώρες της δήθεν θεάρεστης «εργασίας», αυτά τα ωραιότερα χρόνια της ζωής, θα μπορούσαν νά ήταν χρόνος σοβαρής σπουδής και ουσιαστικής κατάρτισης, ώρες για ελεύθερο διάβασμα, που τόσο διψούσα, ώρες για να συνεχίσω τις γλώσσες που με βαθύτατη πίκρα παράτησα. Ένιωθα με τό πέρασμα των χρόνων νά φτηναίνω σαν άνθρωπος, να υποβαθμίζομαι καθημερινά στο επίπεδο μιας έμψυχης γραφομηχανής — νά μηχανοποιείται ή ζωή μου όλο καί πιο αμείλικτα.

Το κλάμα μου μέσα στις τουαλέτες της Γραμματείας είναι η εναργέστερη και πιο οδυνηρή ανάμνηση από τη θητεία μου σε αυτή τη δουλειά. Δεν ξέρω αν άλλοι άνθρωποι έχουν ποτέ προσευχηθεί μέσα σε τουαλέτα, μα εγώ ούρλιαζα άφωνα την απελπισία μου στον Θεό, χωρίς να λογαριάζω αν ήταν ό κατάλληλος χώρος. Πάλευα απεγνωσμένα νά διασώσω τό πείσμα μου για την «αφιέρωση», αλλά μου ήταν αδύνατο νά πιστέψω ότι ένα τέτοιο στραπατσάρισμα της ζωής μου μπορούσε να έχει την παραμικρή σχέση με τον Θεό και την αλήθεια Του. Θα φανεί υπερβολικό, ίσως και υπερφίαλο, μα όταν χρόνια πολλά αργότερα διάβασα τό εφιαλτικό χρονικό τοϋ Σολζενίτσυν «Μιά μέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς», ξυπνούσε μέσα μου επώδυνα, με κάθε σελίδα, η εμπειρία της Γραμματείας: Το ανέλπιδο της κάθε μέρας, η φριχτή πείνα της στέρησης των βιβλίων, η λαχτάρα για τον ήλιο και τον καθαρό αέρα, την ελευθερία της διαχείρισης του χρόνου μου. Και ταυτόχρονα οι μικροπονηριές μου για να κερδίσω μια ελάχιστη παρένθεση δημιουργικής αυτενέργειας στη δουλειά του γραφιά, οι ασήμαντες καθημερινές μικροαντιστάσεις μου στην ολοκληρωτική πειθαρχία, στην ισοπέδωση, στις απρόσωπες υπηρεσιακές σχέσεις. Είχα ξεκινήσει με το όραμα του Αλιόσα Καραμάζοφ καί προοδευτικά συσχηματιζόμουν με την τραγική φιγούρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς.

Ο Δημήτρης Τρακατέλλης είναι ο Αμερικής Δημήτριος, ο Τάσος Γιαννουλάτος είναι ο Αλβανίας Αναστάσιος.
Το πολυτονικό του πρωτότυπου πέρασε από τα δόντια του Fine Reader.

Κουίζ

2010-06-20T20:17:00.000+03:00

Ποιος είπε

Πρέπει να αγαπώμεν τους Τούρκους ως πραγματικούς αδελφούς

Άντε, επειδή είμαι ψυχοπονιάρης να βοηθήσω

Η αγάπη μας προς τους Τούρκους δεν θα μειωθή αλλά θα εκδηλωθή όταν αναλάβω εξουσίαν και με μέτρα τα οποία θα γίνουν σαφώς αισθητά υπό των μελών της μουσουλμανικής μειονότητας

(του ιδίου εννοείται)

«Τα παιδιά στο σχολείο δε με φωνάζουν πια κοκκαλιάρη»

2010-06-18T20:26:00.000+03:00

Έθνος 25/9/1934

Μάλλον η πρώτη και μεγαλύτερη έρευνα του ελληνικού τύπου για τη σύγχρονη μάστιγα της νεολαίας

2010-06-16T18:17:00.002+03:00

Ναρκωτικά και διεγερτικά
Στόχος η χειραγώγηση

Τίποτα για παιδιά δεν έχετε;
Αυτά αρέσουν στα παιδιά!
...
Εκτός κι αν θέλετε ρ.....α, κ....ο

Αηδιασμένος φεύγει και απευθύνεται αλλού

Εσύ δοκίμασες ποτέ;
Μια φορά. Κι αφού είδα ότι έφαγα ένα ολόκληρο βράδυ προσπαθώντας να ..ήσω, έκατσα και σκέφτηκα: Γιατί έχασα την ώρα μου; Τι κέρδισα; Κατάλαβες; Κι από τότε, περιορίζομαι να τα πουλάω στους άλλους.

Το τρίτο σου μάτι

2010-06-11T15:44:00.000+03:00

Το τρίτο σου μάτι συνέχεια αναμμένο
κι όλα τα βλέπει το τρίτο σου μάτι
μαζεύει εικόνες και μες στ'όνειρο μου
ποτέ δε μ'αφήνει να ελπίζω σε κάτι

"Practically all of the skulls have bullet wounds," said Yaroslav Livanksy, the head of a group of volunteers who helped to excavate the site.

Η προνεωτερική ομορφιά του ποδοσφαίρου

2010-06-10T22:21:00.000+03:00

λιβάνι, σκόρδο, κατσαβίδι

[Στην Ελλάδα] ο θάνατος δια λιθοβολισμού των γυναικών δεν είναι και τόσο μακρινό παρελθόν

2010-06-03T15:49:00.000+03:00

Μιλάμε συχνά σήμερα για μουσουλμανικές κοινωνίες και την δοκιμασία των γυναικών στις μουσουλμανικές κοινωνίες αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι χριστιανικές ή οι δυτικές, ή η δική μου χριστιανική - δεν θα έπρεπε να πω «δυτική», η Ελλάδα δεν είναι ακριβώς «δυτική», η Ελλάδα είναι κάπου ανάμεσα σε δύση και ανατολή - δε θα πρέπει να ξεχνάμε τους αγώνες που έχουμε βιώσει μέσα στις κοινωνίες μας. Στη χώρα μου, στην Ελλάδα, οι γυναίκες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου μόλις το 1952 και αν κάποιοι έχετε δει την ταινία «Ζορμπάς », θα έχετε δει ότι ο θάνατος δια λιθοβολισμού των γυναικών δεν είναι και τόσο μακρινό παρελθόν.

Ομιλία Γιώργου Α. Παπανδρέου στην Πρώτη Συνάντηση της Διεθνούς Επιτροπής Γυναικών για την Ειρήνη στη Μέση Ανατολή στην Κωνσταντινούπολη, 26.07.2005

Ακόμα περισσότερος καπνός

2010-05-25T23:13:00.000+03:00

Συνέχεια από το προηγούμενο

Περισσότερος καπνός

2010-05-25T18:44:00.000+03:00

Οι διαφημίσεις είναι από το Adler, ένα προπαγανδιστικό περιοδικό της Λουφτβάφε. Είναι από τα τεύχη του πρώτου εξάμηνου του 41, όταν πράγματα ήταν ακόμα ανθηρά για τη Γερμανία.

Έχω ξεχάσει γιατί δεν τις είχα δημοσιεύσει ως τώρα, αλλά αφού τις θυμήθηκα κάλιο αργά παρά ποτέ.

(διαθέσιμες και σε πλήρες μέγεθος, αν και η ποιότητα δεν είναι η αναμενόμενη)

Περισσότεροι αριθμοί, λιγότερο συντακτικό και καθόλου λογική

2010-05-17T19:21:00.000+03:00

Συνέχεια από το προηγούμενο επεισόδιο και τον σχολιασμό

Στις 29 Απριλίου 2010 ο Βαγγέλης Βενιζέλος μίλησε στο συνέδριο του Εκόνομιστ στην Αθήνα και μετά δέχτηκε ορισμένες ερωτήσεις. Το κέιμενο της ομιλίας υπάρχει στο σάιτ του Βενιζέλου, ενώ στο διαθέσιμο βίντεο εκτός από την ομιλία περιλαμβάνονται και μερικές, νομίζω όχι όλες, από τις ερωτοαπαντήσεις.

Απαντώντας στην ερώτηση του συντονιστή ο Βενιζέλος λέει, λίγο μετά το 20:00, πως τα 6 δις των αμυντικών δαπανών αντιστοιχούν στο 4,8% του ΑΕΠ. Προφανώς είναι λάθος εκ παραδρομής, το ορθό είναι 2,8%

Δεν ξέρω σε ποιον πρέπει να πάνε τα εύσημα, στους συνεργάτες του Βενιζέλου ή/και στο ΑΠΕ, όμως το αποτέλεσμα της διόρθωσης ήταν το εξής

ΔΟΛ: Στην ερώτηση για τη μείωση των εξοπλιστικών δαπανών, οι οποίες καταλαμβάνουν, όπως είπε ο ίδιος, γύρω στο 2% του ΑΕΠ (έναντι του 4,8%) του συνολικού προϋπολογισμού του υπουργείου Αμυνας κλπ

Καθημερινή: Στην ερώτηση για τη μείωση των εξοπλιστικών δαπανών, οι οποίες καταλαμβάνουν, όπως είπε ο ίδιος, γύρω στο 2% του ΑΕΠ (έναντι του 4,8%) του συνολικού προϋπολογισμού του υπουργείου Αμυνας, ο κ. Βενιζέλος αναφέρθηκε κλπ

Κέρδος: Απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων σχετικά με το ποσό του συνολικού κρατικού προϋπολογισμού του υπουργείου, ο κ. Βενιζέλος σημείωσε ότι ανέρχεται σε 6 δισ. ευρώ, εκ των οποίων το 2,3% αφορά παραλαβές οπλικών συστημάτων και οι υπόλοιπες δαπάνες είναι λειτουργικές»

Και καλά αυτοί που τα γράψανε, εκείνοι που τα δημοσιεύσανε ούτε μία ανάγνωση δεν κάνανε; Όχι τίποτα άλλο, παίρνουν στο λαιμό τους και ξένους ανθρώπους.

Πάντως η Ελευθεροτυπία (παραδόξως;) το έπιασε σωστά: Συνολικά, σύμφωνα με τον υπουργό Αμυνας, μαζί με τις λειτουργικές δαπάνες, διαμορφώνεται ένας προϋπολογισμός των 6 δισ., δηλαδή του 2,8% του ΑΕΠ (να λοιπόν που η σχολή Μάνιας Τεγοπούλου στη διασταύρωση ειδήσεων έφερε τα πρώτα αποτελέσματα)

Εκεί όμως που έπαθα σοκ ήταν με την Ισοτιμία

Με βάση τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα, αυτή τη στιγμή το σύνολο του αμυντικού προϋπολογισμού βρίσκεται στα 6 δισ. ευρώ ήτοι 4,8% του ΑΕΠ, ενώ οι πληρωμές εξοπλιστικών προγραμμάτων για φέτος είναι της τάξης του 1,8 δισ. ή 0,7% του ΑΕΠ. Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurostat που επιβάλουν λογιστικοποίηση ολόκληρου του ποσού ενός συστήματος κατά την παραλαβή του, οι δαπάνες αυτές ανεβαίνουν στα 2,3 δισ. ευρώ ή 1% του ΑΕΠ. "Τα άλλα 5 δισ. αφορούν μισθούς και λειτουργικά έξοδα", ανέφερε εξηγώντας όπως προαναφέρθηκε τις μειώσεις που θα επιβάλει επ' αυτών.

Στο βίντεο ο Βενιζέλος δεν μιλάει πουθενά για "τα άλλα 5 δις". Αλλά όπως είπα μου φαίνεται πως έχει γίνει μοντάζ στην ενότητα των ερωτήσεων, κάποιο τμήμα έχει μείνει απέξω.

Έστω ότι το είπε, άλλωστε γιατί να το έβγαλε από το κεφάλι του ο δημοσιογράφος της Ισοτιμίας; Τα άλλα 5 σε σχέση με ποιά; Προφανώς με τα 1,8 που είναι πληρωμές για τους εξοπλισμούς. Όπερ αδύνατον, εκτός κι αν με κάποιο τρόπο μπορεί να αποδειχτεί πως 6 = 6,8. Φυσικά ούτε αυτή η ανορθογραφία φαίνεται να χτύπησε σε κανένα μάτι.

Άλλο ένα λάθος εκ παραδρομής λοιπόν; Κατά πάσα πιθανότητα, αλλά δεν μου καθότανε καλά να μη το ψαξω λίγο.

Και η απάντηση βρέθηκε εκεί που όφειλα να κοιτάξω από την αρχή

Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, όπως γνωρίζετε, χειρίζεται φέτος, το 2010 ένα προϋπολογισμό συνολικού ύψους 6 περίπου δις ευρώ. Από αυτά περίπου το 45% καλύπτουν αποδοχές του κάθε είδους προσωπικού. Χειριζόμαστε ένα λειτουργικό προϋπολογισμό ύψους περίπου 1,2 δις ευρώ, ο οποίος ήδη έχει μειωθεί κατά 12,1% και στόχος μας είναι να μειωθεί ακόμη περισσότερο χωρίς να παραβλάπτεται η αμυντική ικανότητα της χώρας και χωρίς να μειώνονται πραγματικές αποδοχές, που -ούτως ή άλλως- είναι πολύ μικρές στο χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων και του πολιτικού τους προσωπικού. Και χειριζόμαστε κι ένα αμυντικό -αναπτυξιακό προϋπολογισμό ύψους πληρωμών 2 δις και ύψους παραλαβών που έχει και δημοσιονομικά κρίσιμη σημασία, ύψους περίπου 2,7 δις ευρώ, τη χρονιά αυτή.

Αυτά ο Βενιζέλος τα λέει τέλη Ιανουαρίου. Τα 6 δις είναι στη θέση τους, ακλόνητα σαν βράχος. Και επιτέλους κάποιος λέει υπεύθυνα (χμ) πόσες είναι οι δαπάνες για το προσωπικό, 2,7 δις. Αλλά αν οι πληρωμές για τους εξοπλισμούς από 2 δις τον Ιανουάριο πήγανε (με ποιον τρόπο;) στα 1,8 δις τον Μάιο πως γίνεται το σύνολο των δαπανών να παραμένει στα 6 δις; Το 2,7 (προσωπικό, όχι οι παραλαβές) με το 1,2 (λειτουργικά) και το 1,8 (πληρωμές εξοπλισμών) αθροίζονται σε 5,7

Ναι, τα 300 εκ. μπορεί να είναι λοιπές δαπάνες. Αλλά αν τον Ιανουάριο οι πληρωμές εξοπλισμών υπολογίζονταν στα 2 δις και άρα από τα 6 δις για λοιπές δαπάνες έμεναν 100 εκ., τότε τι είδους εξοικονόμηση γίνετα όταν τον Μάιο τριπλασιάζονται το σχετικό κονδύλι;

Το ΝΑΤΟ (βλέπε προηγούμενο επεισόδιο) λέει ότι στα έξοδα προσωπικού εκτός από τους μισθούς περιλαμβάνονται και οι συντάξεις. Έτσι τα υπολογίζουμε κι εμείς;

As usual, όλα τα παραπάνω περιέχουν λάθη. Αν και νομίζω τα περισσότερα όχι δικά μου.

Η τρέλα των εξοπλισμών και η λογική των αριθμών

2010-05-14T20:03:00.000+03:00

Σύμφωνα με το ΝΑΤΟ (πίνακας 6) το 2007 το προσωπικό των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων αριθμούσε 134 χιλιάδες ψυχές. Όπως μπορούμε να δούμε η Ισπανία έχει τον ίδιο αριθμό, 132 χιλιάδες. Είναι μεγάλος ο πειρασμός, με μια επιπόλαιη σύγκριση, να αναρωτηθεί κανείς ποιος από τους δύο αριθμούς είναι αδικαιολόγητα υψηλός, ή χαμηλός.

Αφήνουμε τον πειρασμό στην ησυχία του και παρατηρούμε το δεύτερο τμήμα του πίνακα 6, τι ποσοστό αντιπροσωπεύει το προσωπικό των ενόπλων δυνάμεων (ένστολο και πολιτικό) επί του συνόλου των εργαζόμενων.

Ο δείκτης της πτωχής πλην τιμίας Ελλάδας δεν είναι απλά ο υψηλότερος, είναι υπερδιπλάσιος του συμμαχικού μέσου όρου.

Σε αυτό το σημείο, αν δεν έχουν εξαντληθεί τα προβλεπόμενα πέντε λεπτά διαύγειας, ο αναγνώστης αρχίζει και αντιλαμβάνεται πως κάτι δεν πάει καλά.

Οι συμπαθείς τύποι του ΝΑΤΟ δίνουν τις αμυντικές δαπάνες σε απόλυτα νούμρα, σε ποσοστό επί του ΑΕΠ, σε κατά κεφαλήν δαπάνη και τα σχετικά. Γνωστά νούμερα, το ποσοστό επί του ΑΕΠ διάσημο, αλλά δεν μας βοηθάνε να καταλάβουμε αυτά που ξοδεύουμε, πολλά ή λίγα, που πάνε.

Γι' αυτό συμβουλευόμαστε τον πίνακα 5.

Στην Ελλάδα το 2007 από κάθε 100 αμυντικά ευρώ, 79,50 ξοδεύτηκαν για το προσωπικό, 10,50 για hardware (equipement λέει αλλά δεν γράφω εξοπλισμούς για να μην τρελαθούμε), 40 λεπτά για υποδομές και τέλος 9,60 για λοιπές δαπάνες.

Με άλλα λόγια, αν με ένα μαγικό τρόπο αύριο το πρωί μείωναμε στο μισό τις δαπάνες για hardware θα εξοικονομούσαμε 5,25 ευρώ. Αν όμως μειώναμε μόλις κατά δέκά τοις εκατό τις δαπάνες για το προσωπικό, θα εξοικονομούσαμε 7,95 ευρώ.

Κάτι δεν πάει καλά όπως είπα, και δεν φταίει η τρέλα των εξοπλισμών αλλά η τρέλα της άνευ στοιχείων ενασχόλησης με τους εξοπλισμούς.

Όμολογώ πως και τα στοιχεία που μόλις παρέθεσα είναι φτωχά. Δεν έχω ιδέα τι σημαίνει δαπάνες για το προσωπικό. Πόσα πάνε σε μισθούς και πόσα σε εκπαίδευση, η οποία για Ναυτικό και η Αεροπορία πρέπει να είναι υψηλό κονδύλι. Αλλα νομίζω είναι φανερό πως ότι έχουμε πολύ προσωπικό. Τι πολύ δηλαδή, το περισσότερο από κάθε άλλη χώρα ως ποσοστό επί του εργατικού δυναμικού. Και μάλλον μας στοιχίζει ακριβά. Οι Ισπανοί στα 100 ευρώ δαπανούν για το (ίδιο με μας) προσωπικό 53 ευρώ. Αν τους μιμηθούμε, όχι, είμαστε άρχοντες εμείς, αν ποσοστιαία ξοδέψουμε όσα οι Ισπανοί και επί αυτού ακόμα 10%, δηλαδή 53 + 5,3 = 58,3 μας μένεουν στη τσέπη 21,2 ευρώ.

Να πούμε πως επειδή εκτός από άρχοντες είμαστε και απρόσεκτοι θα ξεγλιστρύσουν από τη τσέπη τα μισά; Λίγα είναι τα 10,6 ευρώ που απομένουν;

Να το τονίσω άλλη μία φορά, οι υπολογισμοί είναι μπακαλίστικοι, τα συμπεράσματα λάθος και δεν ασχολούμαι με το τι μπορεί να σημαίνει μια μείωση των δαπανών για το προσωπικό. Αύξηση της ανεργίας (μία μονάδα είναι πολύ;), διακοπή της οικονομικής αιμοδοσίας για ορισμένες περιοχές, αλλεργικό σοκ αδελφών Γεωργιάδη κλπ.

Αλλά οι δικές μου δυνάμεις ως εδώ φτάνουν. Ας ασχοληθεί παραπέρα κάποιος της ερευνητικής δημοσιογραφίας, ο Κούλογου π.χ.

Χριστίνα Λ. κραυγάζοντας: «Θα τηλεφωνήσω στον Μακρή και τον Καραμανλή»

2010-05-11T20:53:00.000+03:00

Έργα και ημέρες ενός αμφιλεγόμενου πρωθυπουργού

Που είναι οι δημοσιευμένοι ισολογισμοί του ΠΑΣΟΚ και των Νομαρχιακών Επιτροπών;

2010-05-09T16:59:00.000+03:00

11 Οκτωβρίου 2008, συνέντευξη Ρ. Σπυρόπουλου στον Ρ/Σ "FLASH" και στον δημοσιογράφο Γ. Σταματόπουλο

Ρ. ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ: Και κάθε τρίμηνο θα είναι αναρτημένος και ο ισολογισμός μας.

Γ. ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ: Ακόμα χειρότερο. Δεν το είχαμε δει ποτέ. Το είχαμε δει ποτέ;

Ρ. ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ: Αυτό πια, όχι. Με την απαίτηση του Γιώργου Παπανδρέου, είναι απόφαση του Εθνικού μας Συμβουλίου και είναι δέσμευση δική μου μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2009 να καταθέσω προϋπολογισμό ΠΑΣΟΚ. Οι οργανώσεις μας σε όλη την Ελλάδα, οι Νομαρχιακές Επιτροπές, κάθε τρίμηνο να κάνουμε και οικονομικό ισολογισμό, δηλαδή απολογισμό.

9 Μαΐου 2009, ομιλία Ροβέρτου Σπυρόπουλου στην 4η Σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ

Τέταρτον, πριν από λίγες μέρες - κανείς δε μας πίστευε, κάποιοι μας σνόμπαραν τις προηγούμενες εβδομάδες, όμως, το είπαμε και το κάναμε πράξη -αναρτήσαμε στο διαδίκτυο τον προϋπολογισμό μας. Τον προϋπολογισμό, μάλιστα, που εισηγούμεθα σήμερα για έγκριση στο Εθνικό Συμβούλιο. Δεσμευόμαστε απέναντί τους ότι, το Σεπτέμβριο, θα αναρτήσουμε τον ισολογισμό του εννεαμήνου. Και για το 2010 θα αναρτούμε πέρα από τον προϋπολογισμό και τριμηνιαίους ισολογισμούς.

Υπάρχει κάπου δημοσιευμένος ένας τέτοιος τριμηνιαίος ισολογισμός είτε του κόμματος είτε κάποιας νομαρχιακής επιτροπής; Όσο έψαξα, συστηματικά πριν λίγο καιρό, δεν βρήκα.

Ἀπὸ τὴν ἡφαιστειακὴν τέφραν τοῦ 472 εἰς αὐτὴν τοῦ 2010

2010-05-06T00:45:00.000+03:00

Από τον Ορθόδοξο Τύπο της 23ης Απριλίου 2010

Μὲ ἀφορμὴν τὴν ἔκρηξιν τοῦ ἡφαιστείου εἰς τὴν Ἰσλανδίαν, ἡ ὁποία προεκάλεσε μεγάλα προβλήματα εἰς τὰ ἀεροδρόμια (παρέλυσαν) ἐκ τῆς ἡφαιστειακῆς τέφρας, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ περιβάλλον, ὁ Μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἄνθιμος ἀνέσυρεν ἐκ τοῦ συναξαριστοῦ συγ κλονιστικὰ στοιχεῖα διὰ τὴν ἔκρηξιν τοῦ ἡφαιστείου τοῦ Βεζουβίου (472 μ.Χ.), τὰ ὁποῖα συνοδεύει μετὰ θεολογικῶν σχολίων. Αὐτὰ ἔχουν ὡς ἀκολούθως:

«Στὸ Συναξάρι τῆς 6 Νοεμβρίου, μαζὶ μὲ τοὺς ἁγίους, ποὺ γιορτάζουν ἐκείνη τὴν ἡμέρα, ἀναφέρεται: “Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῆς μετὰ φιλανθρωπίας κατενεχθείσης κόνεως ἤ τῆς πεσούσης στάχτης, ἐπὶ Λέοντος τοῦ μεγάλου”.

Στοὺς στίχους τοῦ Συναξαρίου γράφει: “Μᾶς ἀπειλεῖς νὰ μᾶς κάψεις ἀλλʼ ὅμως δὲν μᾶς καῖς, ἀφοῦ ἀνακάτεψες τὴν ὀργή σου μὲ τὴν μακροθυμία σου, Λόγε Χριστέ”. Καὶ ἐξηγεῖ τὸ κείμενο τῆς 6ης Νοεμβρίου στὸ Μηναῖο: “Τὸ 18ο ἔτος τῆς αὐτοκρατορίας τοῦ Λέοντος τοῦ Μεγάλου (δηλ. τὸ 472 μ.Χ.) στὶς 5 Νοεμβρίου, στὶς μεσημεριανὲς ὧρες, ὅλος ὁ οὐρανὸς (τῆς Κωνσταντινουπόλεως) γέμισε, ὄχι μὲ τὰ συνήθη μαῦρα σύννεφα, ἀλλὰ μὲ σύννεφα κόκκινα σὰν φωτιά. Ἀπόρησαν ὅλοι καὶ φοβήθηκαν ὅτι θὰ πέσει φωτιὰ καὶ φλόγες, ποὺ θὰ τοὺς κατακαύσουν σὰν τὰ Σόδομα. Ἔτρεξε ὁ λαὸς μὲ κλάματα καὶ θρήνους στὶς ἐκκλησίες.

Μὰ ὁ φιλάνθρωπος Θεὸς μετρίασε τὴν τιμωρία του μὲ τὴν ἀγάπη του καὶ τὸ ἀπόγευμα ἄρχισε νὰ βρέχει μέχρι τὰ μεσάνυχτα. Ἡ βροχὴ κατέβασε χῶμα, σκόνη ποὺ ἦταν μαύρη σὰν στάχτη καὶ σκέπασε τὴ γῆ καὶ τὰ σπίτια, παραπάνω ἀπὸ μιὰ ἀνδρικὴ σπιθαμή. Στὴ γῆ ἔκαψε ὅλα τὰφυτὰ καὶ τὰ χόρτα. Δὲν ἦταν εὔκολο νὰ ξεκολλήσει αὐτὴ ἡ σκόνη μὲ νερὸ καὶ φανέρωσε ἔτσι τὴν ἀγανάκτηση τοῦ Θεοῦ στὶς ἁμαρτίες μας.

Τὶς ἑπόμενες ἡμέρες ἔπεσαν πολλὲς καὶ ραγδαῖες βροχὲς καὶ ξεπλύθηκε ἡ σκόνη. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι οἱ ἁμαρτίες μας εἶναι σὰν κόκκινη καὶ μαύρη σκόνη πάνω μας, ποὺ κατατρώει κάθε ἀρετή μας καὶ χρειάζονται πολλὰ δάκρυα καὶ πολὺ μετάνοια, γιὰ νὰ ξεπλύνουμε τὴν καυτερὴ στάχτη τῶν ἁμαρτιῶν μας, ὥστε νὰ ξεφύγουμε τὴν τιμωρία τῆς κολάσεως, ποὺ θὰ κάψει καὶ τὰ σώματα καὶ τὶς ψυχές μας καὶ γιὰ νὰ κερδίσουμε τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Αὐτὸ λοιπὸν τὸ γεγονός, ἕνα ἀσυνήθιστο καιρικὸ φαινόμενο, ποὺ ὁ χρονογράφος ἱστορικὸς Προ κόπιος καὶ τὰ Συναξάρια τὸ παρουσιάζουν μὲ τόσο φοβερὰ χρώματα, ἔκαμαν τὸ λαὸ νὰ τὸ ἑρμηνεύσει σὰν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ γιὰ τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων. Μιὰ δίκαιη ὀργὴ ἦταν νὰ πέσει φωτιὰ καὶ νὰ κάψει τὰ πάντα, ὅμως τελικὰ ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ, ἡ μακροθυμία τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπη Του μετέβαλε τὴ φωτιὰ σὲ ζεστὴ στάχτη, ποὺ τελικὰ ξεπλύθηκε κι ἔφυγε.

Πρέπει νὰ ἦταν τόσο φοβερό τό συμβάν, ποὺ ἡ Ἐκκλησία ἔκτοτε τὸ γιόρταζε κάθε χρόνο. Καὶ ὅρισε νὰ διαβάζεται τὴν Κυριακὴ ἀπὸ 30 Ὀκτωβρίου μέχρι 5 Νοεμβρίου αὐτὴ ἡ περικοπὴ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου, ποὺ μιλάει γιὰ τὴν ἄλλη ζωή, γιὰ νὰ μετανοήσουμε, γιὰ τὸ φοβερὸ πῦρ τῆς κολάσεως καὶ τὴν τιμωρία τῶν ἁμαρτωλῶν. Ἀπὸ ἕνα δηλαδὴ ἱστορικό, μετεωρολογικὸ γεγονός, ἡ Ἐκκλησία ὑπενθυμίζει στοὺς πιστοὺς τὴν σωτηρία μας”.

Ἦταν ἡ ἔκρηξη τοῦ Βεζούβιου στὶς 6 Νοεμβρίου 472, ἀπὸ τὴν ὁποία τὰ σύννεφα μετέφεραν αὐθημερὸν τὴ ζεστὴ στάχτη ὥς τὴν Κωνσταντινούπολη δημιουργώντας αὐτὸ τὸ φοβερὸ συμβάν, ποὺ περιγράφεται στὸ Μηναῖο τοῦ Νοεμβρίου, παραπέμποντας στὴ σχέση τῶν πνευματικῶν νόμων μὲ τοὺς φυσικοὺς ἔτσι, ὅπως τοὺς θέσπισε ὁ Θεὸς καὶ τοὺς διαχειρίζεται ὁ ἄνθρωπος.

† Ὁ Ἀλεξανδρουπόλεως
ΑΝΘΙΜΟΣ»

All time high

2010-05-04T23:09:00.000+03:00

Powers Jr. remembered bugging his father with questions on how high he was flying on May 1, 1960: "He got so tired of me asking this question that he finally looked at me one day and said, 'Gary, I wasn't flying high enough.'"

Το Διάγγελμα (προδημοσίευση)

2010-05-01T16:33:00.000+03:00

Δεν έχει σημασία πως έφτασε στα χέρια μου (έχω μακριά χέρια).

Ο λαός έχει φτάσει στα όρια της ψυχικής αντοχής. Πολλοί έχουν καταληφθεί από απόγνωση. Όχι πια μέρες, αλλά μόνο ώρες μας χωρίζουν από την εθνική καταστροφή.

Επίσης δεν έχει σημασία ποιος θα το διαβάσει

Η εθνική οικονομία, αλίμονο, έχει μετατραπεί σε στίβο πολιτικής πάλης. Ο εσκεμμένος τορπιλλισμός των κυβερνητικών ενεργειών έχει σαν συνέπεια μια κατάσταση όπου τα αποτελέσματα δεν συμφωνούν με τις προθέσεις μας. Δε μπορεί να λεχθεί ότι μας λείπει καλή θέληση, μετριοπάθεια και υπομονή. Ίσως, ορισμένες φορές, να υπήρξε υπερβολική τέτοια υπομονή. Είναι επίσης δύσκολο να μην αντιληφθεί κανείς το σεβασμό που έδειξε η κυβέρνηση για τις κοινωνικές συμφωνίες. Προχωρήσαμε ακόμη παραπέρα. Η πρωτοβουλία για τη μεγάλη εθνική συνεννόηση βρήκε την υποστήριξη εκατομμυρίων Ελλήνων.

Ομοίως είναι αδιάφορο σε ποιους απευθύνεται

Πόσο καιρό μπορεί να περιμένει κανείς να λογικευτούν; Πόσο καιρό μπορεί ένα χέρι, απλωμένο για συμφωνία, να συναντά μια σφιγμένη γροθιά;

Μπορούμε να απαντήσουμε σ' αυτό με ακρίβεια σήμερα, που ξέρουμε την κοντινή ημερομηνία, μαζικών πολιτικών διαδηλώσεων, και στο ίδιο το κέντρο της Αθήνας, για την επέτειο των γεγονότων του Δεκέμβρη. Εκείνη η τραγωδία δεν πρέπει να επιτραπεί να επαναληφθεί. Δε μπορούμε, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να επιτρέψουμε τις αναγγελμένες διαδηλώσεις να γίνουν μια σπίθα ικανή να πυρπολήσει ολόκληρη τη χώρα. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης του λαού πρέπει να ακουστεί δυνατά. Τα χέρια των τυχοδιωκτών πρέπει να δεθούν πριν σπρώξουν την πατρίδα στην άβυσσο της αδελφοκτόνας πάλης.

Όπως όλα τα κλασσικά κείμενα το Διάγγελμα είναι αυθύπαρκτο, δεν έχει ορισμένους συγγραφείς ούτε αναγνώστες

Η δημοκρατία μπορεί να εφαρμοστεί και να αναπτυχθεί μόνο σ' ένα ισχυρό κράτος όπου τηρείται ο νόμος και η τάξη. Η αναρχία βλάπτει και αντιστρατεύεται τη δημοκρατία. Είμαστε μόνο ένα μόριο στην ελληνική ιστορία, που περιλαμβάνεει όχι μόνο ηρωικές αλλά και σκοτεινές σελίδες, οππορτουνισμό και διαμάχες. Σα συνέπεια, αυτό οδηγεί στην κατάρρευση και την ήττα. Ο φαύλος κύκλος πρέπει κάποια στιγμη΄να διακοπεί. Δε θα αρκεστούμε σε μια νέα επανάληψη της Ιστορίας. Θέλουμε μια ισχυρή Ελλάδα, ισχυρή από τα επιτεύγματά της, τον πολιτισμό, τις μορφές κοινωνικής ζωής και τη θέση της στην Ευρώπη. Θα φτιάξουμε και θα υπερασπιστούμε μια τέτοια Ελλάδα.

Το Διάγγελμα χωνεύει όλους όσους συμφωνούν και ξερνάει όλους όσους διαφωνούν.

Έτσι αντιλαμβανόμαστε την ιδέα της της εθνικής συμφωνίας, την υποστηρίζουμε και σεβόμαστε την ποικιλία των κοσμοθεωριών στη χώρα, αποτιμάμε τις πατριωτικές θέσεις της εκκλησίας. Υπάρχει ένας κύριος στόχος που συνενώνει τους σκεπτόμενους και υπεύθυνους Έλληνες - η αγάπη για την πατρίδα, η ανάγκη ενίσχυσης της ανεξαρτησίας που κερδήθηκε με τόση δυσκολία. Ο σεβασμός για το κράτος μας είναι το πιο ισχυρό θεμέλιο για μια πραγματική συμφωνία.

Είμαστε ένα κυρίαρχο κράτος. Είμαστε υποχρεωμένοι να βγούμε απ' αυτή την κρίση με τις δικές μας προσπάθειες και να απομακρύνουμε τον κίνδυνο με τα δικά μας χέρια. Η ιστορία δεν θα συγχωρέσει τη σημερινή γενιά αν αποτύχει να χρησιμοποιήσει αυτή την ευκαιρία. Πρέπει να βάλουμε ένα τέλος στην παραπέρα επιδείνωση των διεθνών θέσεων του κράτους μας.

Το ευτύχημα είναι πως όλοι, από τον Συναγερμό ως το ΚΚΕ και τις προβλεπόμενες ενδιάμεσες στάσεις σε φιλελεύθερους και ριζοσπάστες, το αισθάνονται δικό τους το Διάγγελμα

Ας μη χυθεί ούτε μία σταγόνα ελληνικό αίμα στην εξαντλημένη χώρα μας, που δοκιμάστηκε από τόσες ήττες και υπόφερε τόσο πολύ. Ας αποσείσσυμε με κοινές προσπάθειες το φάσμα του εμφυλίου πολέμου, ας μη χτίσουμε, στις συνθήκες που ζούμε, οδοφράγματα, εκεί όπου μια γέφυρα είναι αναγκαία.

Ριζοσπάστης 15/12/1981 σ.3

Στον έβδομο ουρανό αδέρφια

2010-04-30T12:55:00.000+03:00

Κρίση ταυτότητας

2010-04-29T10:02:00.001+03:00

Pogo

Traces of nobility, gentleness and courage persist in all people, do what we will to stamp out the trend. So, too, do those characteristics which are ugly. It is just unfortunate that in the clumsy hands of a cartoonist all traits become ridiculous, leading to a certain amount of self-conscious expostulation and the desire to join battle.
There is no need to sally forth, for it remains true that those things which make us human are, curiously enough, always close at hand. Resolve then, that on this very ground, with small flags waving and tinny blast on tiny trumpets, we shall meet the enemy, and not only may he be ours, he may be us.
Forward!

thas

Με δυο λόγια δεν είμαι βέβαιος τι είδους κοινωνία συγκροτούμε, τι δεσμούς διατηρούμε ακόμα μέσα σ' αυτή την τεράστια νέα ασυναρτησία. Όσο για το εθνικό μας φαντασιακό, έχει δεχτεί πια τόσες διευρύνσεις για να απορροφήσει τις κατά καιρούς εκδοχές μας- εραστές, αδούλωτοι, ραγιάδες, επαναστάτες, πανέξυπνοι, εγωϊστές, φιλότιμοι, φιλόξενοι, αλληλέγγυοι, δημοκράτες, προδότες, αλληλοσπαραγμένοι, ικανοί για Παρθενώνες, για νέες Ολυμπιάδες, τριτοκοσμικοί, καταφερτζήδες, κλέφτες, λαμόγια. Τώρα πλέον και παντελώς άχρηστοι, αποτυχημένοι, νεόπτωχοι.

Κριτική

2010-04-18T22:34:00.000+03:00

The Manchurian Candidate

...

Because of its theme - a conspiracy to kill a presidential candidate - and then because of a dispute over the bookkeeping, Sinatra pulled it from release after Kennedy's assassination and kept it out of view for a quarter-century, until 1987 when those of us who'd never seen it had to agree that everything we'd heard about it was true. Watching it now, you're aware of how the political dynamic has changed in Hollywood. As United Artists boasted on the inititial home-video release, Candidate was one of the first films 'to attack the political witchhunts of the McCarthy era'. But it attacks them from a very particular perspective: it says the fever of the McCarthyite years helped discredit the cause of anti-Communism and thus enabled the Reds to pursue their agenda in the shadows unimpeded. That's a subtler argument than most of the dreary anti-McCarthy films since have managed to make, and one closer to the truth.

There's a great scene in which the pliant boob Iselin is demanding of his sinister wife (Lansbury) to be given a definitive number on just how many Commies are supposed to be working in the Department of Defense: she keeps feeding him inconsistent figures and he gets the feeling he's becoming a laughing-stock; bored and contemptuous, she looks at him thumping the Heinz bottle over his breakfast and tells him there are 57. He believes her.

And yet Candidate also has one of the best strangers-on-a-train scenes, after North By Northwest. Sinatra's a wreck - sweating, twitching, shaking so much he can't light his cigarette. So a perfect stranger, Janet Leigh, pulls out one of hers, lights up and gives it to him. 'Maryland's a beautiful state, ' she says. 'This is Delaware, ' he replies. (Even in his breakdown, he's very factual.) 'I know, ' she says. 'I was one of the original Chinese workmen who laid the track on this stretch. But, um, nevertheless, Maryland is a beautiful state.'

...

Forty years later, it was all more ordinary. The 2004 version stars Denzel Washington, Liev Schrieber, Meryl Streep - all fine actors with nothing to play. There's barely a candidate, and no Manchurians - just the usual sinister megacorp. To be sure, if you were remaking the Condon novel or Sinatra film today, you'd do it differently: For one thing, we brainwash ourselves; who needs the Chinese? But the remake's failure goes beyond that to remind you of a very basic truth: Hollywood doesn't even understand its own successes.

Το αφεντικό λογικεύτηκε και ξεπουλάει

2010-04-15T00:35:00.000+03:00

U.S. Forces Close Post in Afghan ‘Valley of Death’

Το αφεντικό σε παλαιότερες λιγότερο ορθολογικές στιγμές

Παράπλευρη δολοφονία

2010-04-05T20:44:00.001+03:00

Περισσότερο για τον τύπο

2010-03-29T21:07:00.000+03:00

και λιγότερο για την ουσία

DugDownDeep_Carnahan.mov from Covenant Life Church on Vimeo.

Εμμαοί, αυτοί οι άγνωστοι

2010-03-21T00:44:00.000+02:00

Οι Εμμαοί δεν είναι κάποια φυλή εξωγήινων στο σύμπαν του Σταρ Τρεκ.

Είναι κάτι περισσότερο αλλόκοτο.

Πρόκειται για αυτό που συμβαίνει όταν κάποιος επιχειρήσει να αναφερθεί στην ονομαστική στο χωριό που έκανε διάσημο ο ευαγγελιστής Λουκάς.

Το να θεωρήσεις ότι η λέξη Εμμαούς είναι αρσενικού γένους αιτιατική πληθυντικού δεν είναι προς θάνατο. Μάλλον απολύτως φυσικό. Συμβαίνει άλλωστε και στις καλύτερες οικογένειες. Με το "λάθος" να συνπάρχει αρμονικά ανάμεσα σε δύο "σωστά".

Αλλά από αυτό μέχρι να εφεύρεις την ονομαστική και να μην σου χτυπήσουν καμπανάκια υπάρχει μια απόσταση.

"I did it for the guys that I buried," he said. "We owed it to them."

2010-03-19T10:54:00.001+02:00

The new caption does not change history. It merely revises a footnote, 68 long years after the fact.

Chilling, but It’s Not the Bataan Death March

Πλήρες μέγεθος

Πλήρες μέγεθος
Ακόμη μία

Πλήρες μέγεθος

Αυλαία;

2010-03-18T12:09:00.000+02:00

Spy vs Spy

2010-03-12T20:59:00.000+02:00

Με την εγκυρότητα και τη στίξη του press-gr.

Πριν από μερικές ημέρες, ο Π. Καμμένος διαπίστωσε ότι... κάποιος τον παρακολουθεί. Τι έκανε; Έβαλε έναν δικό του άνθρωπο, αστυνομικό, να ...παρακολουθήσει αυτόν που τον παρακολουθούσε. Όπερ και εγένετο. Και μετά από λίγο τον "έπιασε"...

Στη συνέχεια -και πάντα με βάση τα όσα ακούγονταν από τους διαπληκτιζόμενους βουλευτές μέσα στην Επιτροπή- ο Π. Καμμένος επικοινώνησε με τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, τον ενημέρωσε και του έδωσε τα στοιχεία του ατόμου που είχε συλλάβει ο δικός του αστυνομικός.

Και τι διαπιστώθηκε τότε; Ότι επρόκειτο για άτομο της αστυνομικής φρουράς του κ. Βαλυράκη!!!

Φευ, πρυτάνευσε το εθνικό συμφέρον

Τι συνέβη στο τέλος; Οι κ. Βαλυράκης και Καμμένος (όπως και όλα τα μέλης της Επιτροπής) ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ να διαγραφούν όλοι αυτοί οι διάλογοι από τα πρακτικά!!!

Το πρόβλημα της συμμορίτισσας

2010-03-08T14:17:00.000+02:00

Οι Πασιονάριες του Γράμμου, μέσω buzz.

Για το αρχείο, το απόσπασμα που αποδίδεται στον Πωπ είναι κρίση αξιωματικού που μεταφέρει ο δημοσιογράφος, με μια δόση λογοτεχνικής δημιουργικότητας μάλλον.

Πολύ ωραία η κατάληξη, που είναι ολότελα του Πωπ. Την αντιγράφω για τις μηχανές αναζήτησης.

Έτσι μετεβλήθησαν σε ιέρειες της Πανδήμου Αφροδίτης οι άμοιρες χωριατοπούλες, οι αγνές Ελληνίδες της υπαίθρου, που άλλοτε δεν εσήκωναν τα μάτια να ιδούν άνδρα κ' έτσι με τα θύματα αυτά των κόκκινων εκμαυλιστών εδημιουργήθη ένα σοβαρώτατο κοινωνικό πρόβλημα μέσα στα τόσα άλλα που έχει ν' αντιμετωπίση ο τόπος μας.

Έθνος 2/9/1948
πλήρες μέγεθος

ελληνογερμανικές σχέσεις, επιστροφή από την κόλαση

2010-03-08T13:19:00.000+02:00

Κάποιοι γράφαμε κάπου, "Σιγά-σιγά σχηματίζω την εντύπωση πως κρατάμε μούτρα επειδή δεν μας δώσανε μια ζώνη κατοχής στη Γερμανία, να κάνουμε το κομμάτι μας".

Ορίστε και η δικαίωση.

Έθνος 8/3/1948

Ίδε το περίπτερο

2010-03-05T00:10:00.000+02:00

Για περισσότερες πληροφορίες

Η εικονογράφηση από τους χάρτες της Microsoft.

Οι ελληνογερμανικές σχέσεις, σε παλαιότερες ευτυχισμένες στιγμές

2010-02-28T20:07:00.000+02:00

πλήρες μέγεθος

Panzers in the Balkans and Italy, σελίδα 26.

Η λεζάντα

And who said battle reenactments were a post-war phenomenon? Self-conscious German troops with cardboard armour and shields (but note their boots!) put on a carnival for the 'locals' (167/562/2).

Αθρόες συλλήψεις νεοναζί στην Αθήνα

2010-02-27T17:42:00.000+02:00

Υποδειγματική η διακριτικότητα των διωκτικών αρχών.

Μακεδονία 26/3/1965

Μπρεζνιεφικός ρεαλισμός

2010-02-26T23:04:00.000+02:00

πολλοί υπεύθυνοι είχον την γνώμην, ότι η διαφήμισις εμπορευμάτων εις μίαν προγραμματισμένην οικονομίαν αποτελεί σπατάλην χρήματος

1967

Σε έναν ανέφικτο κόσμο

2010-02-24T23:14:00.000+02:00

Θα ζητούσα από έναν χριστιανό να ζωγραφίσει την Αφροδίτη της Μήλου αγκαζέ με τη Σόφι Σολ.

Κι αν αληθεύει ότι η τέχνη οφείλει να σκανδαλίζει, θα πρότεινα η Αφροδίτη να κρατάει το κομμένο κεφάλι της Σόφι. Καταλαβαίνω πως υπάρχει ένα προβληματάκι, αλλά τι είναι η ζωγραφική αν δεν καταγγέλει το ψεύδος της αναπαράστασης;

Θα έπαιρνα λοιπόν το τελάρο με τη ζωγραφιά και θα πήγαινα στη συγκέντρωση ενάντια σ' αυτούς που τολμούν και συκοφαντούν τον ελληνικό λαό.

Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα, τι θα απαντούσα σε όποιον με ρώταγε ποια είναι η κοπελίτσα δίπλα στην Αφροδίτη και γιατί την κουβάλησα;

(μακάρι να πιάνανε τα χέρια μου, να έφτιαχνα ένα κολάζ)

Τα όρια της αριστοφανικότητας και του μπετοβενισμού

2010-02-23T21:36:00.000+02:00

Είναι δικά μας και τα τεντώνουμε ή τα μαζεύουμε κατά βούληση.

Και δε λέω για τότε που είχαμε Αριστοφάνη. Σήμερα κύριοι Γερμανοί του Focus, με τι θράσος μπαίνετε στα χωράφια ενός Λαζόπουλου;

Πέστα Φίλιππε Πετσάλνικε (ψιτ, ούτε στη Γιουροβίζιον δεν έχουν κερδίσει οι ανύπαρκοι!)

Κάθε λαός έχει την δικιά του αξιοπρέπεια, δεν είναι δυνατόν το «focus» να έχει ένα ολόκληρο άρθρο πέρα από το απαράδεκτο πρωτοσέλιδό του με την Αφροδίτη της Μήλου, εντάξει εκείνο ξεπέρασε κάθε όριο κακογουστιάς, αλλά και μέσα ένα ολόκληρο άρθρο με ένα σωρό ανακρίβειες για την ώρα και στο τέλος ένα επιπρόσθετο άρθρο που λέει, 2.000 χρόνια παρακμής. Αυτή η μικρή Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων, με τις αδυναμίες της, τα λάθη μας, τα προηγούμενα 40 χρόνια για παράδειγμα τιμήθηκαν 2 συμπατριώτες με το βραβείο Νόμπελ. Μήπως αυτά τα 40 χρόνια, η τεράστια Γερμανία των 85 εκατομμυρίων γέννησε κανένα καινούριο Μπετόβεν και δεν το γνωρίζουμε;

Χειμερινές διακοπές στη Νέα Υόρκη, μόνο με 12.750 δραχμές

2010-02-17T00:13:00.000+02:00

έτσι, για να σκάσουν όσοι λένε ότι η χρεωκοπία θα μας πάει πίσω στη δεκαετία του 70.

(σωτήριον έτος 1972)
πλήρης ανάλυση

Μηχανίδου, what's in a name

2010-02-09T23:35:00.000+02:00

Τιμολέων Αμπελάς, Οι Εβραίοι και η περί αυτών πρόληψις εν τη ελληνική ποιήσει

Εβραίοι Ταλμουδιστές - Ανθρωποθυσίες

• To ίδιο έτος, το 1882, οι Εβραίοι αρπάζουν στο Πορτ-Σαϊδ της Αιγύπτου την 9ετή θυγατέρα ιθαγενούς. Οι γονείς έχοντας υπ' όψη τα πρόσφατα γεγονότα στην Αλεξάνδρεια, άρχισαν να την αναζητούν. Με τη βοήθεια κάποιων μαρτύρων οι οποίοι τους υπέδειξαν κάποιον γνωστό Εβραίο τον οποίο τυχαία είχαν δει να κρατά από το χέρι το κοριτσάκι και να το υπόσχεται διάφορα γλυκίσματα, οι Αρχές ερεύνησαν το σπίτι του Εβραίου και ανεκάλυψαν το πτώμα του θύματος το οποίο έφερε νωπά ακόμη τα ίχνη της αφαίμαξης. Από τις ανακρίσεις που επακολούθησαν, ο κακούργος Εβραίος σε όλες τις ερωτήσεις, αν αυτός ήταν ο δολοφόνος και για ποιο λόγο διέπραξε το κακούργημα, απαντούσε με μία μόνο φράση: " Ο θεός γνωρίζει ". Παρεπέμφθει σε δίκη και καταδικάσθηκε από το Κακουργιοδικείο της Μανσούρα σε θάνατο δι' απαγχονισμού. ( Πηγή: Μ.Π. Μηχανίδου — Αι Ανθρωποθυσίαι παρ' Ιουδαίοις )

Το απόσπασμα υπάρχει σ' ένα βιβλίο που είναι ανεβασμένο στο scribd, I.B Pranaitis, Το ξεσκέπασμα του Ταλμούδ. Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τι είναι του αρχικού συγγραφέα, τι των μεταφραστών και τι των εκδοτών.

Ο Pranaitis ήταν μάρτυρας κατηγορίας σε μία από τις πιο γνωστές δίκες για τη συκοφαντία του αίματος.

Τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται;

Πάντως ο Αμπελάς κάνει μια πολύ εύστοχη παρατήρηση

Είναι δε απορίας άξιον [παρότι η σχετική φιλολογία ξεκινάει ίσως από τον 3ο αιώνα] πως εν τοις Συναξαρίοις, ένθα εκτίθενται παντός είδους μαρτύρια και βάσανοι αγίων, μαρτύτων, οσίων, οσιομαρτύρων και λοιπών ηγιασμένων, δεν αναφέρονται και τοιαύτα κατά χριστιανοπαίδων

Επαναλαμβάνω: Η απάντηση στην ουσία της ερώτησης είναι «όχι»

2010-02-07T10:58:00.000+02:00

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ!

Ιδού τι μαθαίνει κανείς όταν διαβάζει έντυπα του (πολύ) εναλλακτικού χώρου!

Ο Υφυπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, κ. Γιάννης Πανάρετος, έχει το λόγο για τρία λεπτά.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Θα προσπαθήσω να απαντήσω στην ουσία των ερωτημάτων του κ. Χρυσανθακόπουλου, επαναλαμβάνοντας μάλιστα επί λέξει τα ερωτήματα όπως τα θέτει.

Το πρώτο ερώτημα είναι: Αποτελεί για την Κυβέρνηση θέμα προτεραιότητας η παράκαμψη του άρθρου 3 του Συντάγματος που ορίζει επικρατούσα θρησκεία την Ορθοδοξία; Η απάντηση είναι «όχι». Όχι στην ουσία, αλλά και όχι στην πρακτική παρακάμψεων. Η Κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου δεν πολιτεύεται με παρακάμψεις. Αλλού αναζητείστε αυτές τις πρακτικές. Το Σύνταγμα είναι Σύνταγμα. Επαναλαμβάνω: Η απάντηση στην ουσία της ερώτησης είναι «όχι».

Το δεύτερο ερώτημά σας: Αποτελεί για την Κυβέρνηση θέμα προτεραιότητας η κατάργηση του θρησκευτικού όρκου και η αποποινικοποίηση του προσηλυτισμού; Απάντηση: Όχι. Υπενθυμίζω ότι οι προτεραιότητες της Κυβέρνησης καθορίστηκαν στις Προγραμματικές Δηλώσεις του Πρωθυπουργού στη Βουλή.

Στις 22 Ιανουαρίου αυτά. Ο Ορθόξοδος Τύπος πανηγυρίζει συγκρατημένα (προσοχή, τα pdf μετά από ένα διάστημα διαγράφονται):

Tὸ ἄρθρον τρία περὶ ἐπικρατούσης θρησκείας δὲν θὰ παρακαμφθῆ ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως

ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ

Διεβεβαίωσε τὴν Βουλὴν ὁ ὑφυπουργὸς Παιδείας κ. Πανάρετος, ὁ ὁποῖος ἐτόνισεν ὅτι δὲν ἀποποινικοποιεῖται ὁ προσηλυτισμὸς καὶ ὅτι δὲν εἶναι εἰς τὰς προτεραιότητας τῆς Κυβερνήσεως ἡ κατάργησις τοῦ θρησκευτικοῦ ὅρκου. Αἱ διαβεβαιώσεις ἐδόθησαν μετὰ ἀπὸ ἐρώτησιν τοῦ Βουλευτοῦ τοῦ ΛΑΟΣ κ. Ἀλ. Χρυσανθακοπούλου, ὁ ὁποῖος ἔθεσεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν ὅλα τὰ πολεμικὰ αἰτήματα ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας τόσον τῶν ἐκκλησιομάχων, ὅσον καὶ τῶν κυβερνητικῶν στελεχῶν

Ἐνῶ οἱ ἐκκλησιομάχοι καὶ πολλὰ κυβερνητικὰ κομματικὰ στελέχη θέτουν δημοσίως διάφορα ζητήματα ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας μὲ σκοπὸν τὴν περιθωριοποίησίν της καὶ τὸν ἀπογαλακτισμὸν τοῦ Κράτους ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξίαν, ὁ ὑφυπουργὸς Παιδείας καὶ πολὺ στενὸς φίλος καὶ συνεργάτης τοῦ Πρωθυπουργοῦ κ. Γ. Παπανδρέου κ. Ἰωάννης Πανάρετος παρέσχε διαβεβαιώσεις ἀπὸ τὸ βῆμα τῆς Βουλῆς ὅτι ἡ Κυβέρνησις: α) Δὲν προτίθεται νὰ παρακάμψη τὸ ἄρθρον τρία τοῦ Συντάγματος, τὸ ὁποῖον ὁρίζει ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἐπικρατοῦσα. β) Δὲν ἔχει ὡς ἄμεσον προτεραιότητα τὴν κατάργησιν τοῦ θρησκευτικοῦ ὅρκου καὶ τὴν ἀποποινικοποίησιν τοῦ προσηλυτισμοῦ.

Δεν έχω αντιληφθεί κάποια αναπαραγωγή και σχολιασμό.

Ημιάσχετη παρατήρηση, η μηχανή αναζήτησης του pasok.gr επιστρέφει πέντε αποτελέσματα για τον Πανάρετο. Ο βήχας και ο έρωτας δεν κρύβονται

Ειδήσεις από το εξωτερικό

2010-01-29T23:52:00.001+02:00

Προσπαθώ να καταλάβω γιατί το Mega, αλλά υποψιάζομαι και τα υπόλοιπα κανάλια, δεν έπαιξαν την αντιπαράθεση Ομπάμα-Αλίτο

Επειδή είμαστε μια χώρα με τόσο υποτελείς δικαστές και εισαγγελείς, που όποιος βγαίνει σε παράθυρο μπορεί αδαπάνως να τους χρεώνει στην κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση;

Υπάρχει ένας κόσμος με τον Παπανδρέου στη θέση του Ομπάμα και τον Σανιδά, π.χ., στη θέση του Αλίυο;

Έξω πάμε καλά, μέχρι νεωτέρας

2010-01-24T16:47:00.000+02:00

European Maritime Commissioner-designate quizzed by MEPs

Replying to a question by Izaskun Bilbao Barandica (ALDE, ES) on piracy, Damanaki candidate stressed that "the EU has to make sure that its vessels can fish securely, especially off the Somali coast". She pledged to have EU fishing vessels included in the EU Atalanta Operation, which protects merchant vessels from pirates.

Damanaki clears the net

Although MEPs were keen to test her on some areas that did not fall into her competence, there were some omissions in the questioning. No one asked her about bluefin tuna, the subject of a major policy battle in the Commission now and a test-case for the EU's ability to protect fish stocks. There was also surprisingly little discussion of how the EU can get member states to implement its rules. No one asked Damanaki whether she would stand up to national ministers, although this has been a standard question for many other committees.

Σπάνιες φωτογραφίες

2010-01-21T22:12:00.000+02:00

διασήμων

Η τέχνη απελευθερώνει

2010-01-19T23:55:00.000+02:00

Prison Break μέσω Prison Photography

Οι Έλληνες και αι αντιεβραϊκαί εκδηλώσεις

2010-01-17T17:45:00.001+02:00

Πενήντα χρόνια μετά δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα.

πλήρες μέγεθος

πλήρες μέγεθος

Έθνος, 6/1/1960.

Τη Δευτέρα 11 του μηνός αρχίζει η δημοσίευση μελέτης, γραμμένης ειδικά για το Έθνος, που εξηγεί γιατί τέτοιο μίσος προς τους Εβραίους. Πολύ θα ήθελα να μάθω ποιος είναι ο ανώνυμος, και καθόλου βλάκας, συγγραφέας.

Επίσης ρεπορτάζ έχει και η Μακεδονία, 5/1 και 6/1

(Ο ιστοτόπος της Εθνικής Βιβλιοθηκης φαίνεται πως κάθε Κυριακή δεν είναι προσβάσιμος. Υποθέτω εκτελούνται εργασίες, αλλά θα έπρεπε να εμφανίζεται κάποιο μήνυμα περισσότερο επεξηγηματικό από το Service unavailable. Οπότε οι σύνδεσμοι θα είναι λειτουργικοί από αύριο)

Οι αστικές παληοφυλλάδες σιωπούν

2010-01-11T23:29:00.001+02:00

ενώ οι κοκκινόκωλοι αρχειοπίθηκοι επιδίδονται σε αχαλίνωτο σεξ με ξεσκισμένες αρχειοχιτλερικές γεροντοκόρες.

ΕσπρέΡιζοσπάστης 17/7/1933 σελίδα 2
(αν έχει κάποια σημασία, έψαχνα για ποτήρια)

Ο ταλαντούχος κύριος Χρυσοχοΐδης

2010-01-10T19:32:00.000+02:00

Ό άνθρωπος που τον Δεκέμβριο απειλούσε και με 2.000 προληπτικές συλήψεις, αν χρειαστεί, τον Ιανουάριο αποφάσισε πως δεν συντρέχουν πλέον λόγοι για τόσο δραστικά μέτρα.

Δεν πρόκειται να μετατρέψουμε, για χάρη αυτών των λίγων, την Αθήνα σε μια στρατοκρατούμενη και αστυνομοκρατούμενη πόλη. Η Αθήνα είναι μια ασφαλής και ελεύθερη πόλη.

ταλαντούχος -α -ο [talandúxos] Ε4 : που είναι προικισμένος με ταλάντωση: Nέος, ~ υπουργός.

Για μια μετα-ερμηνευτική των ορίων

2010-01-05T20:20:00.000+02:00

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Θα υπάρξει αύξηση του ΦΠΑ;
Δ.ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Όχι, δεν θα υπάρξει.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Παραμένει όμως το έσχατο όπλο της κυβέρνησης η αύξηση -έστω ως σενάριο- του ΦΠΑ;
Δ.ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Είναι πολλά τα έσχατα όπλα τα οποία έχουμε.

Vintage Ad Browser

2010-01-04T10:07:00.000+02:00

Vintage Ad Browser, μέσω Google Blogoscoped

Ανήκετε εις το «Νέον Κύμα»;

2010-01-02T20:58:00.000+02:00

Μακεδονία 1/1/1961
(τι πάει να πει που τα βρίσκω; αφού δεν ψάχνω αυτά!)

«π..., τώρα θα δούμε αν θα ξαναγράψης»

2009-12-31T10:41:00.000+02:00

Μακεδονία 2/2/1977

Είχε δίκιο ο Γιώργος, ναρκωτικά υπάρχουν για όλους

2009-11-28T17:02:00.000+02:00

Κυκλοφορεί ανά τις μπλογκόσφαιρες και τα μειλμπόξια μια αποκάλυψη που τιτλοφορείται "Είχε δίκιο ο Γιώργος… Λεφτά υπάρχουν! 148,000 ευρώ το ταξιδάκι στον Άγιο Δομίνικο". Ο συντάκτης του υποστηρίζει πως οι 22 ώρες πτήσεις του πρωθυπουργικού αεροπλάνου είχαν κόστος καυσίμων, τελών υπέρπτησης, κόστος συντηρήσεων, catering, και αποσβέσεις που ανήλθε στο ύψος των 148.000 ευρώ.

Πηγές δεν δίνονται. Αυτό έλειπε. Απλά στο υστερόγραφο της αποκαλύψης δηλώνεται με μια αδιόρατη αυτοπεποίθηση πως το κόστος ανά ώρα πτήσης του πρωθυπουργικού αεροπλάνου είναι 4.400 ευρώ. Και σ' όποιον αρέσει.

Εμένα δεν μου άρεσε. Δεν λέω πως το γούστο μου είναι το καλύτερο. Μπορεί τα δικά μου ναρκωτικά να είναι χαλασμένα. Γι' αυτό λοιπόν, για να διαπιστώσω δηλαδή αν με ρίχνει ο έμπορος μου, το έψαξα λίγο.

Το πρωθυπουργικό αεροπλάνο είναι ένα Gulfstream V.

Σύμφωνα με το Global Jet Sales, για την αξιοπιστία του οποίου δεν γνωρίζω απολύτως τίποτα, το ωριαίο κόστος πτήσης του Gulfstream V είναι 4.726 δολάρια (προσοχή, όχι ευρώ). Αν διαβάζω καλά, το κόστος υπολογίζεται για ταξίδι 600 ναυτικών μιλίων και ταχύτητα πορείας τους 434 κόμβους (κόμβος = ναυτικό μίλι άνα ώρα). Κι απ' αυτό προκύπτει ένα κόστος λειτουργίας ανά ναυτικό μίλι στα 10,89 δολάρια (προσοχή, όχι ευρώ). Σημειωτέον πως η Ελλάδα απέχει από τον Άγιο Δομήνικο περίπου 8650 χλμ, δηλαδή ας πούμε 4.700 μίλια.

Αν δεχτούμε τον ισχυρισμό πως το αεροπλάνο πέταγε 22 ώρες τότε η μέση ταχύτητα ήταν περίπου 214 κόμβοι. Όταν σύμφωνα με τη Γουικιπαίδεια η ταχύτητα πορείας είναι 488. Και στον παραπάνω υπολογισμό 434.

Δεν αντιλέγω, μπορεί ο πιλότος του Παπανδρέου να είναι κότα ή να έχει πόντους στο πόιντ σύστεμ. Η μπορεί να καπνίζανε (ξέρετε τι) και να πετάγανε με ανοιχτά παράθυρα, γι' αυτό η χαμηλότερη ταχύτητα. Ωστόσο αν οι 22 ώρες εκτός από το αλέ περιλαμβάνουν και το ρετούρ, τα νούμερα κατά ένα μαγικό τρόπο γίνονται πιο ρεαλιστικά. Και, αν δεν με απατούν τα μαθηματικά μου, το κόστος ανά μονάδα χρόνου ή απόστασης πέφτει στο μισό.

Σε κάθε περίπτωση τα 148.000 ευρώ, δηλαδή 221.000 δολάρια για να είναι εύκολη σύγκριση με το υπόδειγμα, σαν κόστος χρήσης του αεροπλάνου δεν βγαίνουν με τίποτα.

Περαστικά μας, καλές προσγειώσεις σε όσους πετάνε και ασφαλείς απογειώσεις σε όσους φουμάρουν.

Ως κόκκο σινάπεως

2009-10-05T16:04:00.000+03:00

ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ 8
ΠΕΡΙΦ. ΑΣΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ (Π.Α.Α) 8
ΠΑΛΑΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 3

Στα ψιλά, το ΠΑΣΟΚ πήρε 3,010,084 ψήφους (με την ενσωμάτωση στο 99.79%).

Ελάχιστα περισσότερες από τις 2,994,979 που είχε πάρει η ΝΔ το 2007.

Άρα;

ατέλειωτος ο δρόμος, ατέλειωτες στροφές

2009-09-20T23:53:00.000+03:00

Ποιος είναι ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Πληροφοριακών Συστημάτων του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους του οποίου το άρθρο στην Καθημερινή σχολιάστηκε ευμενώς στο buzz;

Τι πρεσβεύει αυτός ο κύριος; Ποια σκοτεινά συμφέροντα κρύβονται πίσω του; Όλα αυτά και άλλα πολλά στη σύντομη αυτοβιογραφία του. Προέρχεται από τον συλλογικό τόμο 2000 Χρόνια μετά, Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι; των εκδόσεων Ακρίτας. Τα ορθογραφικά λάθη οφείλονται στο ocr και την τεμπελιά μου.

Μπόνους, ένας πολύ συγκεκριμένος αναγνώστης θα βρει και το κλειδί ενός αινίγματος.

Θεόδωρος Ι. Ζιάκας
ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΑΠΟΥΣΙΑΣ

Το ερώτημα του παρόντος τόμου το δέχτηκα σαν επαχθή πρόκληση: «Να διατυπώσω τη γνώμη μου για τον Χριστό». Ποια γνώμη;

Θεωρίες για τον χριστιανισμό, όπως και γνώμες για τις θεωρίες άλλων, έχω. Και μάλιστα αρκετά επεξεργασμένες, όπως εναβρύνομαι πολλές φορές να αυταπατώμαι. Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν στην άξια των θεωριών. Νομίζω ότι είναι απαραίτητες για κάθε κοινωνική σύμπραξη. Ξέρω όμως ότι δεν έχουν σχέση με το χώρο της προσωπικά βιωμένης αλήθειας. Άλλα αν πρόκειται να δώσω εδώ μια «προσωπική» απάντηση, μια «βιωμένη αλήθεια», τι άξια θα μπορούσε να έχει αυτή για τον αναγνώστη; Πιστεύω καμία. Αν μάθει κάτι από την απάντηση μου, αυτό φυσικά δεν θα αφορά τον Χριστό, αλλά αυτόν πού μιλά για τον Χριστό. Επομένως: Γιατί να κοινοποιήσω την απάντηση μου, αν ή πρόθεση μου δεν είναι ναρκισσιστική; Άλλα αν την κρατήσω για τον εαυτό μου, αναιρείται το διαβλητόν της προθέσεως;

Θα ξεφύγω από την αντίφαση επικαλούμενος: α) Την αδυναμία μου να πω όχι στον Εκδότη, αφού ή ιδέα της συμμετοχής μου ήταν του παιδικού μου φίλου και σεβαστού π. Δημητρίου Τζέρπου. β) Το ενδεχόμενο να είναι λάθος ο συλλογισμός μου (δεν θεωρώ τον εαυτό μου αλάθητο), γ) Το γεγονός ότι δεν είναι δυνατόν όλοι όσοι θα συμμετάσχουν να είναι λιγότερο σοφοί και περισσότερο ιδιοτελείς από μένα.

Πηγές

Ξέρω ότι ο Χριστός γεννήθηκε στην Παλαιστίνη. Ανέπτυξε μια διδασκαλία με άξονα την Αγάπη. Άλλα, σε αντίθεση με τους κανονικούς δασκάλους, πρώτα έπραττε και μετά δίδασκε. Συγχρόνως θεράπευε τους ανθρώπους πού ζητούσαν τη βοήθεια του. Οι συναναστροφές του, ωστόσο, θεωρούνταν πολύ επιλήψιμες: Τελώνες και πόρνες. Και όχι οι καθώς πρέπει Γραμματείς και Φαρισαίοι.

Το κατεστημένο ενοχλούνταν πολύ από τη δράση του. Αυτός όμως δεν έβαζε νερό στο κρασί του. 'Όταν πια πήγαινε να εδραιωθεί ή φήμη ότι ήταν ο αναμενόμενος Βασιλιάς-Μεσσίας, τότε ή πνευματική ηγεσία του τόπου σκηνοθέτησε μια δίκη-παρωδία και τον καταδίκασε σε θάνατο. Συμφέρει, είπαν, να χαθεί ένας αθώος, αντί για ολόκληρο το έθνος. 'Έκριναν ότι θα ήταν ασύνετο ν' αφήσουν μια τόσο επικίνδυνη φήμη να φτάσει στ' αυτιά της υπερδύναμης. Και τον παρέπεμψαν στον Πιλάτο. Τρεις μέρες μετά τον ατιμωτικό του θάνατο στο σταυρό, για τον όποιο λαός και ηγεσία κρίνονται συνυπεύθυνοι, ο Ιησούς ανέστη εκ νεκρών. Και είχε αρκετές επαφές με τους φίλους και μαθητές της διδασκαλίας του, στο διάστημα ως την Ανάληψη του. Ή μαρτυρία των Μαθητών για τον Χριστό στοίχειωσε Εκκλησία στους αιώνες. Ή Εκκλησία μετέφερε την ιστορία του από γενιά σε γενιά, μέχρις εμένα πού την επαναλαμβάνω εδώ αυτή τη στιγμή.

Πριν τη δω γραμμένη σε βιβλία, τη μαρτυρία για τον Χριστό, την είχα ακούσει από την αγράμματη γιαγιά μου κι από τη μάνα μου, πού είχε βγάλει μόνο το δημοτικό. Τη γνώριζα, λοιπόν, από παιδί. Μέσα από λόγια ζυμωμένα σε τρόπο ζωής.

Μικρός δεν ήμουν βέβαια κανένα λουλούδι. Αντιφατικές παρορμήσεις με έσπρωχναν μια κατά δω και μια κατά κει, προξενώντας ουκ ολίγες λαχτάρες στους δικούς μου. Διέγνωσαν μάλιστα ότι είχα σμπούρα και με πήγαν στον τοπικό Μάγο να μου την κόψει. Δεν πρέπει να πέτυχε και πολλά πράγματα, αφού μέχρι να βγάλω το γυμνάσιο εξακολουθούσα να χάνω τον προσα-νατολισμό μου και ή διαγωγή μου να παραμένει μονίμως χαλασμένη. Εσωτερικές δυνάμεις άγνωστες και σκοτεινές την έκαναν τη ζημιά. Αλλά διόλου ξένες προς αυτό πού πάντοτε είμαι, αφού παραμένω ακόμη υπόλογος για τις αφύσικες εκδηλώσεις τους.

Συγχρόνως μου άρεσε ο ρόλος του «έμμισθου νεωκόρου» στην εκκλησιά μας και βοηθού του παπα-Γιάννη στα σαρανταλείτουργα, πού δεν ήταν και λίγα εκείνο τον καιρό. Την εκκλησιά μας την είχε χτίσει ο Ιμπραήμ Καλαντζής, έλεγε ή σκαλισμένη στην πέτρα επιγραφή. Το σωτήριον έτος 1774, προς τιμήν του Αγίου Γεωργίου. Την εποχή πού ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός όργωνε τη χερσωμένη ηπειρωτική γη.

Ένας από τους λόγους της παράξενης νεωκορικής προθυμίας μου ήταν ή ανομολόγητη περιέργεια μου να ιδώ τα Πρόσωπα των Αγίων στις καπνισμένες βυζαντινές τοιχογραφίες. Είχα ανακαλύψει ότι λίγο τρίψιμο με λάδι έδιωχνε την κάπνα από τα Πρόσωπα και αυτά αποκαλύπτονταν σχεδόν ζωντανά. Βέβαια γρήγορα επανέρχονταν στην πρότερα κατάσταση, αλλά εγώ πέτυχα έτσι να εξερευνήσω σχεδόν όλα τα αγία Πρόσωπα. Και δεν καταλάβαινα έκτοτε πώς μπορούσαν να ισχυρίζονται μερικοί ότι στη βυζαντινή τέχνη όλα τα Πρόσωπα είναι τα ίδια. Επί πλέον μπορούσα να κάνω και ενδιαφέρουσες συγκρίσεις, γιατί ανάμεσα στα καθήκοντα μου ήταν να ανάβω ανελλιπώς τα καντήλια και στο απόμερο Μοναστήρι μας. Σωζόταν μόνο το Καθολικό. Είχε χτιστεί την ίδια περίοδο με την εκκλησιά του χωριού μας. 'Ενώ όμως ήταν αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, έφερε το παράξενο όνομα «Ιερά Μονή Αγγελομάχου». Φαίνεται ότι ζούσαν εκεί άνθρωποι πού μάχονταν αγγέλους. Μόλις έμπαινες αριστερά, έβλεπες πολύ καθαρά, στο ανοιχτό οστεοφυλάκιο, ό,τι είχε απομείνει από τους θεομάχους εκείνους. Οι Άγιοι ήταν εδώ πολύ διαφορετικοί, με στιβαρά μέλη και με ζωηρά χαρωπά χρώματα, με πιο έντονο το κόκκινο. Ό κερκυραίος μάστορας έβλεπε τα ίδια Πρόσωπα από την οπτική γωνία του Ιονίου πελάγους. Μερικές φορές αποξεχνιόμουν. Μ' έπιανε ή νύχτα και μ' έλουζε κρύος ιδρώτας. Ώσπου ν' αφήσω τρέχοντας τη ρεματιά, είχα πεθάνει από το φόβο.

Παράλληλα την έβρισκα να ξεκλειδώνω το παράξενο μπαούλο του πατέρα μου και να εντρυφώ με τις ώρες στους εναποθηκευμένους τόμους του Μεγάλου Συναξαριστή. Έναν έναν τους έφερνε από την Αθήνα, όταν ερχόταν αδειούχος τα καλοκαίρια. Ανακάλυπτα εκεί ότι τα Πρόσωπα, πού γνώριζα από τους τοίχους της εκκλησιάς, είχαν το καθένα τη δική του συναρπαστική ιστορία. Βαθιά χάραζαν το φαντασιακό μου ο Βίος και ή Πολιτεία τους: Μάρτυρες, πού προτιμούσαν να τους ρίξουν στα θηρία, αντί να λιβανίσουν την εικόνα του Αυτοκράτορα. Προτιμούσαν να τους ξεσχίζουν στον τροχό, παρά να φάνε ένα κοψίδι, από τα ειδωλόθυτα και να αρνηθούν τον Χριστό. Βεβαίωναν έτσι, με την ίδια τη ζωή τους, τη μαρτυρία για το Πρόσωπο του Χριστού.

Αν τα αναφέρω όλα αυτά, με τόση λεπτομέρεια, είναι γιατί από πολύ μικρός συνοδεύουν μέσα μου το σχηματισμό ενός «εγώ», εντελώς διαφορετικού απ' αυτά πού κοψοχόλιαζαν τη μάνα μου και μου κόστιζαν κάθε φορά το ξύλο της χρονιάς μου. Σε αντίθεση με τον αλλοπρόσαλλο χαρακτήρα των υπολοίπων «εγώ», αυτό εδώ ήταν ήρεμο και σταθερό. Καθαρό στα κριτήρια του και προειδοποιητικό, μπρος σε κάθε επικείμενη ανοησία. Ό χαρακτήρας του όμως ήταν παθητικός. Δεν ήταν σε θέση να αντιρροπήσει τα αλλά και χανόταν μέσα στην ταραχή πού αυτά δημιουργούσαν. Στις κρίσιμες όμως καμπές της μετέπειτα ζωής μου, όταν όλα τα αλλά με εγκατέλειπαν, αυτό έμενε στη θέση του, για να με στηρίξει και να με βοηθήσει να πάρω μια ψύχραιμη απόφαση. Το ανέφερα ως «ένα εγώ», γιατί ήταν «κάτι» πού είχε τον δικό του λόγο, τη δική του μνήμη και τις δικές του προσδοκίες για μένα. Δεν είχε όμως κανένα συγκεκριμένο σχέδιο να προτείνει. Όταν καμιά φορά, πού βρισκόμουν σε αμηχανία και κατάθλιψη, έπαιρ-νε τον έλεγχο των συνειρμών, μου πρότεινε απλώς ένα ονειρικό κολλάζ από τις ηρωικές ιστορίες πού το εμψύχωναν. Η ευθύνη, για το τι θα κάνω και πώς θα το κάνω, δεν ήταν δική του. Ήταν δική μου. Άλλα ποιος είμαι «εγώ»; Δυστυχώς το ερώτημα περιμένει ακόμη την απάντηση του.

Μου είναι εντελώς κατανοητή σήμερα ή φύση του παιδικού «εγώ», πού μόλις περιέγραψα. Πρόκειται για την κρυστάλλωση μέσα στην προσωπικότητα μου ενός ψυχικού «κέντρου έλξης», από επιρροές των οποίων ή μοναδική πηγή ήταν ένα απόν Πρόσωπο : το Πρόσωπο του Χριστού.

Η «αλλαγή του κόσμου»

Η πρώτη μεγάλη προσωπική επιλογή μου ήταν «να δώσω τη ζωή μου για τον κομμουνισμό». Με την επιλογή αυτή, το 65-66, στράφηκα εναντίον του χριστιανισμού και τον «απέρριψα». Τα επιχειρήματα του Μαρξ, ότι ή θρησκεία είναι «το όπιο του λαού», ή «ανάσα της καταπιεζόμενης μάζας», ή δόλια παρηγοριά στον δούλο για να υπομένει αγόγγυστα τον ζυγό του, με άγγιξαν «σε ό,τι είχα πιο βαθύ». Στο μέτρο μάλιστα πού έβλεπα να εμψυχώνουν ένα παγκόσμιο ηρωικό κίνημα, για την «αλλαγή του κόσμου» την απελευθέρωση των λαών και την αταξική κοινωνία- δεν μου άφηναν καμιά απολύτως λογική αμφιβολία.

Φυσικά δεν χρειάζονταν τα μαρξιστικά επιχειρήματα για να αντιληφθώ τη μικρόνοια, την υποκρισία και την ιδιοτέλεια των εκπροσώπων της μετεμφυλιακής ελλαδικής Εκκλησίας. Ή την πραγματική αξία πού είχαν οι μεγαλοσταυροί και τα κηρύγματα των καθεστωτικών θρησκευόμενων. Αυτά τα διέκρινα κι από μόνος μου. Και ήμουν ήδη βέβαιος ότι δεν είχαν καμία σχέση με τον Χριστό. 'Ήξερα ότι ο Χριστός δεν είχε καμία ευθύνη για όλα αυτά. Ήρθε και ή «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» και το πράγμα έδεσε από κάθε άποψη. Ό κοινωνικά κυρίαρχος χριστιανισμός κανένα έρεισμα αποδοχής δεν έβρισκε μέσα μου. Έπρεπε να ανατραπεί και να καταστραφεί. Μαζί με ολόκληρο το σύστημα της εθνικής υποτέλειας, της ταξικής εκμετάλλευσης καί της καταπίεσης, του οποίου αποτελούσε «εποικοδόμημα».

Ταλανίστηκα όμως πολύ από μια απειλητική αντίφαση. Κάτω από τη λογικά άψογη συναισθηματική επιλογή μου, δούλευε σαν επίμονο σκουλήκι ο εξής λογισμός: Πώς μπορώ να αποκλείσω την πιθανότητα να υπάρχει θεός; Κι αν είναι πράγματι ο άτεγκτος σαδιστής πού περιγράφουν οι θεολόγοι; Αυτός πού τιμωρεί με ανείπωτα βασανιστήρια σε μια αιώνια Κόλαση όλους εκείνους πού τολμούν να αντιτάσσονται στις εξουσίες, τις εξ αυτού τεταγμένες; Παρέλειψα να αναφέρω ότι μαζί με τον Συναξαριστή, το μπαούλο του πατέρα μου είχε μέσα και αρκετή Ζωηκή σαβούρα.

Κατέφαγα εκείνη την εποχή τους ατελείωτους τόμους της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ, προσπαθώντας να εξαλείψω την απειλητική σκέψη. Με τι βαθιά ικανοποίηση ρούφηξα το βιβλίο του Όπάριν δεν λέγεται. Αποδείκνυε, με ατράνταχτες χημικές εξισώσεις, πώς από την ανόργανη ύλη μπορεί να παραχθεί ζωή αυτόματα, από μονή της. Σημειωτέον ότι στη Χημεία ήμουν χειρότερος και απ' τα Λατινικά: δεν καταλάβαινα τίποτα. θυμάμαι επίσης ποσό συνεπαρμένος ένιωσα με το βιβλίο του Δαρβίνου, για την καταγωγή των ειδών, πού αποδείκνυε, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι δεν χρειάζεται καθόλου να υποθέσουμε ότι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από τον θεό. Αφού μπορεί, κάλλιστα, να προκύψει από τον πίθηκο, δια της εξελίξεως. Απέφευγα όμως να κοιτάξω από πιο κοντά το σκεπτικό των θεολόγων. Μην τυχόν και τα διπλώσω μπρος στο μεταφυσικό φόβο. Κάποια στιγμή διάλεξα το δρόμο της «ηρωικής εξόδου» από την αντίφαση: Αν είναι να πάω στην Κόλαση, «επειδή θέλω το καλό της ανθρωπότητας» -με την επαναστατική βία κι όχι με το σταυρό στο χέρι, έναν τρόπο οφθαλμοφανώς ατελέσφορο και βολικό μονάχα για τους βασανιστές του ανθρώπου, ας γίνει. Εγώ θα είμαι εντάξει με τη συνείδηση μου. Ό Άτεγκτος Δικαστής ας χαίρεται τη «δικαιοσύνη» του. Ευχαριστώ για τον Παράδεισο του, αλλά δεν θα πάρω. Ήταν για μένα «θέμα αρχής».

Ποια ήταν όμως αυτή ή «συνείδηση»; Από που είχε προκύψει;

Πώς μπορούσε ένας «συνειδητός υλιστής» να πιστεύει ότι έχει «συνείδηση»;

Δεν είχα τότε σαφή ιδέα σε τι αντιστοιχούσε «μέσα μου» ή λέξη «συνείδηση». Αρκετά αργότερα άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι δεν ήταν παρά το χριστιανικό «εγώ» των παιδικών μου χρονών. Και κατά βάθος ή εικόνα του Προσώπου του Χριστού και των Μαρτύρων του, ή οποία λειτουργούσε, αφανώς, ως πρότυπο για την ενσάρκωση του δικού μου προσώπου. Τότε κατάλαβα και τι ακριβώς ήθελε να πει ο Ντοστογιέφσκι, όταν έγραφε πώς ενώ τον έπειθαν τα επιχειρήματα του Μπελίνσκι εναντίον του ιστορικού χριστιανισμού, δεν άγγιζαν καθόλου τον εσωτερικό σεβασμό του προς το Πρόσωπο του Χριστού. Στο τρικυμισμένο φαντασιακό της νεότητας μου ο φοβερός θεός-Τιμωρός κι ο επαναστάτης Χριστός της αγάπης και του σταυρού, δεν ήταν το αυτό πρόσωπο. Ή επίσημη ευσεβιστική μας παιδεία δεν είχε κατορθώσει να τους ταυτίσει μέσα μου. Βοήθησαν εδώ και ορισμένα κείμενα του πατρινού χριστιανικού αναρχισμού του περασμένου αιώνα. Απ' όλα είχε το περίφημο μπαούλο.

Θα έλεγα, για να κάνω και λίγη θεωρία, το εξής: Το παιδικό «χριστιανικό εγώ» πήρε το μέρος μου, όταν εξεγέρθηκα εναντίον του κοινωνικά διεμβαλλομενου «χριστιανικού υπερεγώ». Χωρίς όμως να μου δίνει και την επίγνωση του ουσιαστικά χριστιανικού χαρακτήρα της ρήξης αυτής. Με άφηνε να νομίζω πώς ήταν ο Μαρξ αυτός πού με χειραγωγούσε στην ενηλικίωση.

Επειδή δεν νομίζω ότι αποτελώ καμιά φοβερά σπέσιαλ περίπτωση, καταλήγω να πιστεύω ότι ή μεγάλη μάζα των ανιδιοτελών αγωνιστών, πού συνεπάρθηκαν από την κομμουνιστική ιδέα, πρέπει να οιστρηλατούνταν από μια ανάλογης υφής συνείδηση. Ένας από τους καλύτερους φίλους και παλιός μου σύντροφος επιμένει να ισχυρίζεται ότι τον κινούσαν οι αθεϊστικές απελευθερωτικές αξίες του Διαφωτισμού. Βλέποντας όμως το ήθος του, είμαι βέβαιος πώς διακρίνω την αφανή παρουσία του χριστιανικού Προσώπου. Την επισκιάζει απλώς ή αλλεργία του για τον καθεστωτικό χριστιανισμό και τον κομπλεξικό θεό του.

Η «αλλαγή του εαυτού»

Η στράτευση μου έλαβε χώρα σε όχι και τόσο ευτυχείς στιγμές για τον κομμουνισμό: Αποκαθήλωση του Στάλιν, ρήξη Κίνας-Σοβιετικής Ένωσης κ.τ.λ.. Ακόμα και οι φανατικοί είχαν αρχίσει να υποψιάζονται ότι κάτι δεν πάει καλά με τον υπαρκτό σοσιαλισμό. Άσχετα αν δεν το ομολογούσαν.

Ό ιστορικός κομμουνισμός δεν ήταν καθόλου στα μάτια μου το άσπιλο και άμωμο δόγμα του δεκάτου ενάτου αιώνα. Από το «παιδομάζωμα» ήξερα και τι κουμάσια ήταν οι αρχηγοί του δικού μας εισαγόμενου, αλλά και ιθαγενούς κομμουνισμού. Την αδελφή της μάνας μου, νεαρό κορίτσι, την είχαν σκοτώσει εν ψυχρώ, επειδή δεν ήθελε να τους ακολουθήσει. Εγώ όμως δεν πήγαινα μ' «αυτούς», αλλά με τους «άλλους»: εκείνους πού μάχονταν για τον «σωστό κομμουνισμό». Δηλαδή με τους ηρωικούς μαχητές του προέδρου Μάο και της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης.

Θυμάμαι, σαν τώρα, την κουβέντα ενός μπάρμπα μου, στο καφενείο της οδού Ζήνωνος πίσω από την 'Ομόνοια, οπού είχαν το στέκι τους οι συγχωριανοί μας: «Εσύ μωρέ θα σιάξεις τον κομμουνισμό;». Προς θεού, δεν πίστευα κάτι τέτοιο. Κατ' αρχήν δεν είχα καμιά εγγύηση ότι «θα σιάξει ο κομμουνισμός». Όμως δεν ήταν αυτό πού με ενδιέφερε το περισσότερο. Έμενα μου αρκούσε ότι είχα κάνει την «ηρωική επιλογή» της ζωής μου, πού «με αποκαθιστούσε στα μάτια μου ως άνθρωπο» και δυσφορούσα απέναντι σε οποίον πήγαινε να μου το χαλάσει. Εντάχθηκα, λοιπόν, ψυχή τε και σώματι, στη μεγάλη προσπάθεια οικοδόμησης του «σωστού επαναστατικού κόμματος», ή οποία, λαμβάνοντας υπόψη την αρνητική εμπειρία της ΕΣΣΔ και της Τρίτης Διεθνούς, την πείρα του παγκοσμίου «αντιρεβιζιονιστικού» κινήματος και τη λαμπρή «Σκέψη» του προέδρου Μάο, θα μπορούσε αύτη τη φορά να λύσει το πρόβλημα.

Πολύ γρήγορα όμως άρχισαν να έρχονται τα οδυνηρά μηνύματα της διάψευσης των προσδοκιών. Και μάλιστα σε συνθήκες παρανομίας. Το «εκ της εμπειρίας όμμα» ξεσκέπαζε αμείλικτα τους ευσεβείς μου πόθους. Επιτυγχάναμε ακριβώς το αντίθετο απ' αυτό πού επιδιώκαμε. Αναπαράγαμε τα Ίδια συμπτώματα πού μας είχαν απομακρύνει από τους «ρεβιζιονιστές»: την υπο-κρισία, την εξουσιομανία, τον οπορτουνισμό, το φραξιονισμό κ.λ.π. Ό καθένας μας γινόταν κι από ένας μικρός Στάλιν. Τηρουμένων των αναλογιών οι δικοί μας σταλινίσκοι δεν είχαν και πολλά να ζηλέψουν απ' αυτούς πού είχαμε απορρίψει. Τι έφταιγε λοιπόν; Ποιο ήταν το πρόβλημα;

Μη νομιστεί ότι ήταν εύκολο να τεθούν τα ερωτήματα αυτά. Όσο εύκολα μπορεί κανείς να λοιδορεί εκ των υστέρων πράγματα και καταστάσεις εκείνης της εποχής, άλλο τόσο δύσκολο και απίστευτα οδυνηρό ήταν για κάποιον να «σταθεί κριτικά» απέναντι σε όσα αλάθητα θέσπισαν οι Μεγάλοι Πατέρες του κομμουνισμού. Για μένα ήταν μια ψυχική ρήξη πολύ πιο δύσκολη από την προηγούμενη, γιατί σήμαινε την παραδοχή Ολοκληρωτικής υπαρξιακής αποτυχίας. Τα είχα ποντάρει όλα στο κόκκινο. Και τα έχανα όλα. Μαζί και τα ναύλα της επιστροφής, θυμάμαι ότι είχα ήδη προβεί σε συμβολική ανατίναξη των «γεφυρών της επιστροφής», καίγοντας όλα μου τα χαρτιά. (Δυστυχώς και το βιβλιάριο του ΙΚΑ. Μ' ένα σωρό ένσημα σκληρής δουλειάς στην οικοδομή.)

Περιττό να επαναλάβω ότι το μόνο πού δεν έχασα, ή δεν έκαψα, ήταν το ξεχασμένο μικρό παθητικό «εγώ» των παιδικών μου χρόνων. Κι αυτό ήταν πού με έσωσε: Όταν έπεσε ή δικτατορία, καθίσαμε με τον Άρη Ζεπάτο, φίλο και τέως σύντροφο στην «Οργάνωση», και κάναμε τον απολογισμό. Ανακεφαλαιώνοντας τη δική μας και τη διεθνή εμπειρία, ορίσαμε το πρόβλημα ως «μετασχηματισμό του επαναστατικού υποκειμένου στο αντίθετο του». Το ερώτημα ήταν: γιατί ένα συλλογικό υποκείμενο, πού μάχεται για την κατάργηση της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας, είναι καταδικασμένο να τις αναπαράγει, αρχίζοντας από τις εσωτερικές του σχέσεις; Το συμπέρασμα αυτού του απολογισμού είχε τρία σημεία: α) Δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτε, προς το καλύτερο, αν συγχρόνως δεν αλλάζεις ο ίδιος. β) Δεν είναι καθόλου εύκολο να αλλάξεις. Και γ) ο μαρξισμός δεν είχε καμιά θεωρία και πρακτική για το ζήτημα της αύτο-αλλαγής του υποκειμένου της αλλαγής. Ούτε και καμιά άλλη γραμμή σκέψης μέσα στο σύνολο του δυτικού πολιτισμού. Δεν μπορείς, λοιπόν, να αλλάξεις τον κόσμο αν δεν μπορείς να αλλάξεις τον εαυτό σου. Το θεώρημα τούτο αναιρούσε ολόκληρη τη μαρξιστική πρόταση ή τουλάχιστον την έβαζε σε παρένθεση. Ποιος με βεβαίωνε ότι ή «αλλαγή του κόσμου», πού επαγγελλόταν ο μαρξισμός, δεν ήταν απλώς ή «αλλαγή» πού μπορούσε να φανταστεί ένας άνθρωπος, πού ήταν ανίκανος να αλλάξει τον εαυτό του; Χωρίς εξωμαρξιστικό αρχιμήδειο στήριγμα ήταν αδύνατο να τεθεί μια τέτοια ερώτηση. Κι αυτό το στήριγμα το είχα. Ανέφερα ήδη ποιο ήταν.

Από το σημείο αυτό και έπειτα αρχίζει μια δεύτερη μακρά αναζήτηση , προσεχτικότερη τώρα. Στόχος: ή ανεύρεση θεωρίας καί πρακτικής για την αυτό-αλλαγή του υποκειμένου.

Για να είχε σωστή αφετηρία μια τέτοια αναζήτηση, έπρεπε να ξεκαθαριστεί καλύτερα το πρόβλημα, πράγμα πού απαιτούσε κάποιες συνθήκες πειραματισμού: α) Ανθρώπους με αποδεδειγμένα καλές προθέσεις και β) την Οργάνωση τους σε ένα σχήμα πού θα επιδιώκει την πραγμάτωση ευγενών επαναστατικών σκοπών. Το πείραμα θα είχε σκοπό να αποκλείσει τη συσκότιση του προβλήματος από τον παράγοντα «κακές προθέσεις». Αν διέψευδε το θεώρημα του «μετασχηματισμού στο αντίθετο», τόσο το καλύτερο. Η διαχείριση της αμφιλογίας αυτής ήταν ένα ειδικό πρόβλημα, αλλά όχι το καθοριστικό. Ή Μεταπολίτευση ήταν ή ιδεώδης συγκυρία για «επαναστατικούς πειραματισμούς». Έτσι ή Οργάνωση μας, ο Προλεταριακός Αγώνας, φτιάχτηκε σχετικά εύκολα και εργάστηκε εντατικά επί δύο χρονιά, με άξονα δράσης την υποστήριξη του εργοστασιακού συνδικαλισμού, πού, οντάς ακόμη στην αρχή του, δεν είχε προλάβει να καπελωθεί από τα κόμματα. Το πείραμα επαλήθευσε το θεώρημα για τον αναπότρεπτο «μετασχηματισμό στο αντίθετο». Τα Ίδια φαινόμενα παρατηρήθηκαν, αλλά σε ήπια ένταση, λόγω των ελεγχομένων συνθηκών «οικοδόμησης». Σκεφθείτε ότι διασπαστήκαμε χωρίς να βγάλουμε μαχαίρια. Λέγοντας απλώς «καληνύχτα».

Τίποτα δεν με δέσμευε, εν συνεχεία, στην αναζήτηση των δυνατοτήτων «αλλαγής του εαυτού». Φόρτωσα τις πολιτικές μου σκοτούρες στο ΠΑΣΟΚ και πήρα τον καινούριο δρόμο προς το άγνωστο. Έψαξα στη σύγχρονη ψυχολογία. Είχα ήδη κάποια προπαίδεια, καθώς είχα αρχίσει, από τον Β. Ράιχ, την εποχή πού ήταν της μόδας, και είχα συνεχίσει με Κ. Γιούγκ. Διαπίστωσα ότι ή μοντέρνα ψυχολογία, καθώς ασχολείται μόνο με τον ψυχικά ασθενή, δεν είναι σε θέση να δώσει απαντήσεις. Εδώ χρειαζόταν μια άλλη ψυχολογία, πού να ασχολείται με τον υγιή άνθρωπο. Ή αναζήτηση μιας τέτοιας ψυχολογίας οδηγεί αναγκαστικά σε συστήματα ανατολικής προελεύσεως, εσωτεριστικά και αποκρυφιστικά. Απ' όσα μπόρεσα να διεξέλθω, το ενδιαφέρον μου συγκέντρωσε το «σύστημα» του μυστηριώδη Έλληνα της Ύπερκαυκασίας Γεωργίου Ίβάνοβιτς Γκουρτζίεφ (Γεωργιάδη), το όποιο παρουσιαζόταν, απ' αυτόν και τους μαθητές του, ακριβώς ως το ζητούμενο σύστημα αύτο-αλλαγής του συνηθισμένου-υγιούς ανθρώπου.

Το σύστημα αυτό ξεκινούσε από την αναγνώριση της μηχανικότητας του συνηθισμένου ανθρώπου και διατεινόταν ότι έχει ολόκληρο οπλοστάσιο μεθόδων για την υπερνίκηση της. Δυστυχώς όμως για μένα, ο προσανατολισμός του ήταν εξωκοινωνικός. Ναι μεν στόχευε στον άνθρωπο πού είναι κύριος του εαυτού του, στην «πραγματική ατομικότητα», αλλά την πραγμάτωση της τη θεωρούσε δυνατή μόνο στο «αστρικό πεδίο» και όχι στις κοινωνικές σχέσεις. Η άποψη του για την κοινωνική πραγματικότητα ήταν ότι αυτή καθορίζεται από «κοσμικές επιδράσεις», τις οποίες με τίποτα δεν μπορούμε να επηρεάσουμε. Φυσικά δεν ήταν αυτού του είδους ή «ατομικότητα» πού εμένα μ' ενδιέφερε. Εγώ ζητούσα την αλλαγή του εαυτού, ως προϋπόθεση για την αλλαγή του κόσμου.

Ή μελέτη επίσης της συλλογικής όψης του προβλήματος με είχε οδηγήσει στη νεομαρξιστική Σχολή της Φρανκφούρτης και ειδικότερα στη διαλεκτική της αυτοαναίρεσης του Διαφωτισμού. Και τέλος στο πρόβλημα της αποσύνθεσης του νεωτερικού ατόμου και της μηχανοποίησης του, λόγω της αφομοίωσης του από τα αυτονομημένα μηχανικά συστήματα.

Βρέθηκα, έτσι, μπρος σε μια νέα εκδοχή πλατωνικού σπηλαίου: Μπρος στη διαπίστωση ότι 0 σύγχρονος άνθρωπος είναι δέσμιος μιας διπλής μηχανικότητας. Μιας μηχανικότητας πολιτισμικής και μιας άλλης βαθύτερης, αγνώστου προελεύσεως. Ήταν επομένως φανερό γιατί ένας τέτοιος άνθρωπος -διπλά μη-χανοποιημένος, μέσα σε ένα μηχανοποιημένο κοινωνικό σύστημα- δεν ήταν ικανός να αλλάξει το παραμικρό, στον εαυτό του και στην κοινωνία. Να αλλάξει κάτι σε κατεύθυνση αντίθετη προς αυτήν πού κινείται το Σύστημα. Ελάχιστα παρηγορητική μια τέτοια κατανόηση καθιστούσε το πρόβλημα άλυτο.

Οι μεταμαρξιστικές θεωρήσεις δεν έδιναν λύση, γιατί δεν έβλεπαν το εσωτερικό-ψυχικό περιεχόμενο του προβλήματος. Τα συστήματα πού το έβλεπαν δεν έδιναν σημασία στην εξωτερική-κοινωνική του πλευρά. Πλήρες αδιέξοδο λοιπόν. Για μια ακόμη φορά «στο χείλος της αβύσσου».

Ή αναζήτηση του Προσώπου

Μερικές από τις ιδέες του Γεωργιάδη ήταν «αποκάλυψη»: Η ιδέα ότι ο άνθρωπος είναι ένα ημιτελές ον, πού πρέπει να ολοκληρωθεί με δικές του συνειδητές προσπάθειες. Η ιδέα ότι χαρακτηριστικό της υπανάπτυξης του είναι ή μηχανικότητά του, μια ειδική μορφή ύπνου. Η ιδέα ότι έχει πολλά άγνωστα και συχνά εχθρικά μεταξύ τους εγώ, η χαοτική κίνηση των οποίων τον κάνει έρμαιο της τύχης και της ανάγκης. Η διάκριση ουσίας και προσωπικότητας μέσα του. Η διάκριση νοητικού, συναισθηματικού, κινητικού και ενστικτώδους νου. Η μεγάλη σημασία της αποστασιοποιημένης αυτοπαρατήρησης και της πάλης με την ψηφιακή σκέψη, τη φαντασία και τα αρνητικά συναισθήματα.

Όμως σε μια υποσημείωση του ο Π. Ουσπένσκι παρείχε την πληροφορία ότι μια εξαιρετική διαπραγμάτευση των παραπάνω θεμάτων μπορούσε να βρει κανείς σε ένα βιβλίο ονόματι Φιλοκαλία, πού χρησιμοποιούνταν στην Ορθόδοξη Εκκλησία για την καθοδήγηση των μοναχών. Ή υποσημείωση αυτή προκάλεσε μια «έλλαμψη», πού φώτισε δια μιας μέσα μου το δρόμο προς τη λύση του προβλήματος. Λες να βρίσκεται εδώ ή λύση; Να την ψάχνεις σε Ανατολή και Δύση και να βρίσκεται μες στα ποδιά σου; Στη δική σου παράδοση; Ή «έλλαμψη» δεν ήταν φυσικά κανένα «θαύμα», αφού οι εντυπώσεις της οσιογραφίας του Με-γάλου Συναξαριστή ήταν ήδη βαθιές στα παιδικά υποστρώματα της μνήμης μου.

Περιχαρής ανέκρουσα πρύμνα και αγόρασα αμέσως τη Φιλοκαλία. Έπεσα με τα μούτρα και διαπίστωσα ότι ή διαίσθηση μου ήταν «απολύτως σωστή»: Όλα υπήρχαν εδώ. Στο πρωτότυπο και δίχως απαράδεκτες εκλεκτικές προσμείξεις με προχριστιανικά και προελληνικά δάνεια. Κατάλαβα επί τέλους και τι ήταν αυτό πού αγνοούν όλα τα συστήματα της «αυτοεξέλιξης»:

Ότι μόνο ή Αγάπη μπορεί να σε κάνει να αλλάξεις. Και ή Αγάπη είναι γεγονός κοινωνίας και προϋποθέτει το Πρόσωπο. Στη συνέχεια κατάλαβα και τι σημαίνει Πρόσωπο, γιατί, χάρη στους προοδευτικούς καθηγητές της Παντείου, ήρθα σε επαφή και με την εντελώς άγνωστη μου θεολογική οντολογία του Προσώπου. Εκείνο τον καιρό το προοδευτικό κατεστημένο της Παντείου έκανε μεγάλο σαματά στις εφημερίδες, για να μη γίνει καθηγητής ο Γιανναράς. Πράγμα πού με οδήγησε στο «Πρόσωπο και ο Έρως».

Μ' αυτά και μ' αυτά, συνειδητοποίησα ότι το πρόβλημα πού με απασχολούσε δεν ήταν παρά ή ενσάρκωση του Προσώπου στο πεδίο των κοινωνικών του σχέσεων. Ναι μεν είμαστε δεσμώτες ενός διπλού αυτοματισμού, αλλά υπάρχει δυνατότητα «καλής αλλοίωσης»; Απελευθέρωσης από τα διπλά δεσμά. Αλλαγής του εαυτού και συγχρόνως αλλαγής του κόσμου. Όταν λέμε Πρόσωπο, στην 'Ορθόδοξη παράδοση, το βλέμμα μας στρέφεται στον Χριστό. Αυτός είναι το πρωτότυπο μας. Είμαστε φτιαγμένοι «κατ' εικόνα Του» και το πρόβλημα μας είναι να ενσαρκώσουμε αυτή την εικόνα: να πάμε στο «καθ' ομοίωσιν». Προσωπικά και κοινωνικά. Ως εν ουρανώ και επί της γης.

Συμπέρασμα

Το μικρό χριστιανικό «εγώ» των παιδικών μου χρόνων ήταν αυτό πού μου παραστάθηκε στην υπαρξιακή και κοινωνική μου αναζήτηση.

Για να μιλήσω πιο θεωρητικά: Με βοήθησε να διαβώ το πρώτο κατώφλι, πού βγάζει στο δρόμο της εξατομίκευσης και μ' εγκατέλειψε μπρος στο δεύτερο, πού βγάζει στο δρόμο του Προσώπου . Ενώ γνωρίζω πώς μπορώ να προχωρήσω, κείτομαι τώρα ανήμπορος μπρος στο δεύτερο κατώφλι. Σαν τον παράλυτο της Βηθεσδά, πού δεν είχε άνθρωπο να τον βάλει στην κολυμβήθρα. Πώς να αλλάξεις: α) Σχέσεις και εθισμούς από μακρού εμπεδωμένους; (Αυτοματισμός πρώτου βαθμού) β) Κοινωνικές δομές πού κανείς πλέον δεν πιστεύει ότι μπορούν να αλλάξουν; (Αυτοματισμός δευτέρου βαθμού). Αμφίλογη και τραγική σήμερα ή γνώση της «αύτοαλλαγής του υποκειμένου της αλλαγής του κοσμου». Όταν και αν την αποκτήσεις, έχεις ήδη αναπότρεπτα αναπτυχθεί και σκληρυνθεί στην αντίθετη κατεύθυνση. Και συ και οι άλλοι. Πόσο αφάνταστα μακρινότερη νιώθω σήμερα την παρουσία του Προσώπου, από το προβληματικό εκείνο μειράκιο, πού πάλευε με τις σκοτεινιασμένες αγιογραφίες!

Κοντολογίς: Ή εμπειρία μου από τον Χριστό είναι ή εμπειρία της απουσίας Του. Ο Χριστός μοιάζει να είναι ο απών άξονας της ταυτότητας μας, της ατομικής και της συλλογικής. Παραδόξως όμως ή πλήρωση του αβυσσαλέου κενού της απουσίας Του ήταν και το βαθύτερο κίνητρο της δικής μου παρουσίας. Η απουσία Του είναι έτσι ή αποτυχία μου. Μια θανατερή γεύση κενού, πού για να την αποφύγω την αναπαράγω, καταφεύγοντας σε υποκατάστατα της παρουσίας Του.

Ό Θεόδωρος Ι. Ζιάκας γεννήθηκε το 1945 στο χωριό Κούρεντα του νομού Ιωαννίνων. Σπούδασε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από το 1986 ζει στη θεσσαλονίκη και εργάζεται ως αναλυτής συστημάτων. Έχουν δημοσιευθεί αρκετά έργα του.

Οι εντελώς υπόγειες διαδρομές του ΠΑΣΟΚ

2009-09-18T13:26:00.000+03:00

Ο περί ου ο λόγος.